Tag: Controle zucht verhoudt zich slecht tot het doelmatig gebruik van geld waar het in oorsprong voor bedoeld is

Maak zorg fors eenvoudiger update
8 december 2020

Blog#118-Maak zorg fors eenvoudiger update

“Maak zorg fors eenvoudiger”

Zó startte mijn blog en noodkeet in juni van dit jaar en voor de geïnteresseerden: onderaan vind je de link voor de hele blog.  De aanleiding was een artikel uit het NRC*. Door allerlei maatschappelijke ontwikkelingen is het tijd voor een update:
Maak zorg fors eenvoudiger, een update! Voor inspiratie hoef ik niet ver te zoeken als ik de (actuele) nieuwsberichten volg en het thema zorg mag daarbij breed worden geïnterpreteerd als ik bijvoorbeeld kijk naar:

  • de belastingperikelen rond toeslagen zoals de kinderopvang
  • het excuus van de privacywetgeving als het van pas komt
  • het te kort aan o.a. leraren in de randstad

De documentaire van de VPRO*** ( zondagavond 6 december,  ” In Europa, de geschiedenis op heterdaad betrapt” w as voor mij zó herkenbaar dat mijn juni blog om een update vroeg. Daarom hieronder een update van “maak zorg fors eenvoudiger”**. Want wat blijkt keer op keer?

Controle zucht verhoudt zich slecht tot het doelmatig gebruik van geld waar het in oorsprong voor bedoeld is……

In de documentaire  vertolkte de ziekenhuisdirecteur zijn frustratie over verkeerd gebruiken van zorggeld.
Om tegemoet te komen aan de verantwoordingsplicht rond het doelmatig gebruik van zorggeld jegens de zorgverzekeraars werd budget vrij gemaakt. Budget dat nodig is om meer professionals op boekhoudkundig gebied te kunnen bekostigen! Niet moeilijk om te raden waar dat budget vandaan kwam: Precies! Verpleegkundigen (zorggeld) ontslaan om de controle zucht te kunnen bevredigen.

Gedreven professionals versus marktdenken in cijfers en producten

Een duidelijk voorbeeld ervan in deze documentaire?  Het niet op waarde schatten van  gedreven professionals zoals oud-onderwijzer Douwe.
Te vroeg met pensioen gestuurd omdat onderwijs op maat niet te rijmen valt met het marktdenken in het onderwijs. Past het niet in het prestatiegerichte plaatje van de naam van de school ( hoge cijfers, iedereen minstens een HAVO advies) of van het schoolbestuur dan mag je vertrekken. Zijn frustratie kwam o.a. tot uiting in een gesprek met een jonge opvolger.
De vraag van de gepensioneerde aan zijn jonge collega:
Is er ruimte voor “chaos” in je lesprogramma?” Of liever gezegd: ” Is er ruimte voor toeval, voor inspelen op…? “   In de documentaire werd niet verteld waarom de jongere collega die vrijheid had en daarvoor ook de ruimte nam, maar het deed zijn voorganger zichtbaar deugd, dat de leerling centraal werd gesteld.

Een patroon in zaken die misgingen?

Het heeft alles te maken met marktdenken in de publieke sector zoals het streven naar:

  • de beste cijfers en de hoogste CITO scores
  • het minste aantal gegeven behandelingen voor een paramedische klacht
  • het nauwkeurig volgens de eisen toepassen van het uniforme protocol
  • iedereen gelijke kansen dus gelijke behandeling……..
  • hokjesgeest

Het doet me denken aan een product zoals bij een bakker: Het beste brood voor de laagste prijs. En ook dan nog kun je je afvragen wat het beste brood is.

Marktdenken past niet bij menselijke zorg.
Waarom niet?

Omdat we met mènsen werken en niet aan ( eind)producten.
Zoals zelfs een zorgverzekering dezer dagen met het geldverslindende jaarlijkse premievergelijkingsritueel (doelmatig omgaan met zorggeld?) ons dit jaar verleidt met de slogan die ongeveer als volgt gaat:
“We zijn allemaal mensen, maar geen mens is gelijk!”
Laten we díe visie  nu eens in ere herstellen als we het hebben over het werken met mensen.

Verandering van visie begint bij herstel van vertrouwen in de professional
Verandering van visie start bij de verantwoording leggen waar die hóórt!

Zoals ik het zelf ervaarde en verwoordde in (maak zorg fors eenvoudiger):
Ik verlang terug naar de manier van werken van vóór 2006. Althans in mijn beleving als paramedicus. De tijd dat ik met vanzelfsprekende inzet na- en bijscholingen deed zonder aan accreditatiepuntjes te denken, maar puur uit overtuiging, uit liefde voor mijn vak en uit respect voor degenen die mijn hulp inriep. Werkoverleg in de vrije uren? Het mocht qua tijd uitlopen want er ontstonden leerzame collegiale discussies over werkwijze of nieuwe inzichten. Het was ook de tijd ( zonder marktwerking) waarin collega’s nog collega’s waren in plaats van concurrenten of concollega’s. Geen aandacht voor verplichte tijd verspillende administratieve protocollen of je zorgen moeten maken over de juiste formulering in de notulen. Die autonomie en het vertrouwen in de deskundigheid van de professional, maakt het werk zo oneindig veel inhoudsvoller en plezieriger. Het voelt zó anders als je iets doet uit vrije wil en overtuiging. Zó totaal anders dan wanneer een protocol is bedacht achter een bureau van een bestuurder
( extra baanverschaffing van gemeenschapsgeld) die je in een ijzeren keurslijf houdt wat betreft de aanpak van een hulpvraag. 

Collega’s of concurrenten?

Het werken en je beroepsattitude is zo anders  als je weer praat over mijn collega’s in plaats van mijn concurrenten. Concurrentie? Het hoort voor mij bij marktwerking zoals bij een supermarkt, een bakker of een groothandel. Niet bij hulpverlening. Een mens ís geen product en de resultaten die je samen behaalt, zijn een optelsom van wederzijds respect, toewijding, samenspraak, oog voor individuele capaciteiten en talenten. Collegiaal overleg met onderling vertrouwen en gebruikmakend van elkaars expertise. Alles in het belang van de mens die zich aan jou toevertrouwt.
Terminologie uit de marktwerking passen daar niet bij. Tenzij jij jezelf graag ziet als een eindproduct? Eindproduct… het woord zegt het zelf…. daar is ook geen ontwikkeling, geen groei meer voor weggelegd…..

Gevolg van het marktdenken?

Veel bevlogen professionals hebben het roer al omgegooid. Deze logopedist heeft in ieder geval na 40 jaar toewijding haar werkterrein al enige jaren verlegd naar terreinen waarin ze niet geplaagd wordt door opgelegde protocollen, knellende contracten en afgerekend wordt op overbodige, verplichte administratieve handelingen. Verplichte enquêtes afnemen bij je hulpvrager na een behandeltraject op straffe van een lager tarief. Het doet zo denken aan de enquêtes die je tegenwoordig na allerlei aankopen krijgt of na een autobeurt bij de garage……
Wat zou het doelmatig zijn als alle beschikbare tijd er weer is voor de hulpvrager en diens behulpzame, ondersteunende omgeving. Dàt is pas doelmatig gebruik maken van tijd en geld.

Meer informatie over mijn veranderde dienstverlening? https://www.logopedie-dyslexie-silvia-linssen.nl/veranderingen-bij-logopedie-en-dyslexie-silvia-linssen/ 

Wil je de uitzending terugzien hoe het marktdenken de publieke sector heeft veranderd***? https://www.vpro.nl/programmas/in-europa/kijk/afleveringen/2019-2020.html

Interesse in de blog van 15 juni**? https://www.logopedie-dyslexie-silvia-linssen.nl/blog98maak-zorg-fors-eenvoudiger/

Wil je het artikel uit het NRC nalezen* ? https://www.nrc.nl/handelsblad/2020/06/11/#101

Lees meer