Logopedische
hulp bij

Spraakafzien is veel méér dan liplezen. Het is net als een hoortoestel niet zaligmakend. Het gaat om de versterkende combinatie van een goed aangepast hoortoestel en de training spraakafzien.  Zó krijg je een “optelsom” van 1+1= 3! Je leert technieken, krijgt allerlei praktische tips. Je goed horende omgeving heeft hierin een belangrijke taak en wordt erbij betrokken!

Over mij

Ik ben opgeleid als logopedist, docent-logopedie en heb
zowel gewerkt met kinderen vanaf 2 jaar als met volwassenen
tot 80+, patiënten en studenten.
Mijn werkervaring heb ik opgedaan als:

• Logopedist in het speciaal onderwijs ( mytylschool)
• Docent stem en uitspraak HBO- Opleiding Logopedie en
praktijkbegeleiding van studenten logopedie
• Praktijkhouder/logopedist in mijn eigen logopedie praktijk

Blog

Hoogbegaafde meisjes vallen niet op.

Blog#156-Hoogbegaafde meisjes vallen niet op

Vallen hoogbegaafde meisjes met dyslexie op?

Hoogbegaafde meisjes vallen niet op. Het stond in een artikel geplaatst op linkedIn* Waarom ze niet opvallen? Ze passen zich aan, aan de omgeving en zo worden ze al snel een van de velen en onzichtbaar. In de link later in deze blog kun je dat uitgebreid lezen. Ik reageerde met de opmerking:
” Als er dan ook nog eens sprake is van dyslexie… Dan zou je voor hun toekomst wensen dat ze over een flink portie ” onhandelbaarheid” beschikken.” 

Hoogbegaafde jongens vallen wel op!

Zeker… ze hadden geluk gehad…. die twee vriendjes vanaf de eerste dag kleuterschool. Een vriendschap die voor eeuwig werd gesloten. Soms vechtend en botsend als broertjes en dan weer trouw  door dik en dun. Niet mèt en niet zonder elkaar kunnen. Een band waar niemand tussenkwam.
Hun ondeugd, originaliteit en drang om uitdaging te zoeken in andere zaken als het in de klas te traag ging, was misschien wel juist hun redding. Hun ouders werden geregeld door school benaderd vanwege het uitgehaalde kattenkwaad.

Gelukkig zijn ze opgevallen!

Voor de ouders na verloop van tijd aanleiding om niet langer hun kinderen daarop aan te spreken, maar het schoolsysteem. Natuurlijk, de jongens waren bepaald geen heilige boontjes en “ dat zou mijn kind nooit doen”, paste gelukkig niet in hun opvoedingsstandpunt. Maar…. hoe verklaar je de urenlange concentratie voor het uitpluizen van allerlei zaken?
Allerlei vragen die ze niet alleen in de praktijk uitprobeerden, maar ook op de pc en in de bieb controleerden.

Een  paar voorbeelden:

  • Kun je een ongekookt ei van een paar meter hoog laten vallen zonder dat het ei kapot valt?
  • Hoelang duurt het voordat een mier onder een vergrootglas in de zon verbrandt en ja… dat vraagt op die leeftijd om een vervolg met achtereenvolgens een mug, een vlieg en vette bromvlieg. (sorry voor alle insectenliefhebbers), maar gelukkig stopte de belangstelling op dit gebied hier.
  • Wanneer gaat een brandmelder pas af?En later tijdens een laatste saaie lesuur op de middelbare school:
  • Lukt het om een pennenveertje zo af te schieten om het in het systeemplafond te krijgen?

Kortom: Allerlei vragen en maar door blijven vragen als de docent in kwestie in hun ogen niet de moeite nam om het antwoord te bewijzen. Niet rusten voordat ze een bevredigend antwoord kregen.

(Hoog)begaafde jongens vallen meestal wel op

Daarom hadden deze vrienden geluk gehad.
Ze vielen op door hun afwijkend gedrag. Ze waren lastig, kwamen met kapotte kleren thuis omdat het veel leuker is om in elkaars spijkerbroek te knippen dan papieren poppetjes slingers te knippen. Het was eigenlijk een schreeuw om aandacht voor meer uitdaging. De contacten tussen de docenten en de ouders volgden automatisch sneller en frequenter dan normaliter het geval is.

Het gedrag van de (hoog)begaafde meisjes in diezelfde klas

In diezelfde klas waren ook een paar meisjes die hun slimme grapjes begrepen en er stilletjes plezier in hadden. In de onderbouw van de basisschool waren ze ook op hun kinderfeestjes vaak te zien. Later verwaterde die wederzijdse interesse gedeeltelijk zoals gebruikelijk in de fase als “meisjes maar stom zijn en jongens alleen maar kunnen vechten.“
Toch vonden ze elkaar terug in gedeelde interesses, de zelfde golflengte en denkniveau (m.u.v.  het vergrootglas – en brandmelders experiment), maar verder vielen deze meisjes niet op.

De  Cito uitslag in groep 8 verklaarde veel.

Dit groepje jongens én meisjes had de maximale Cito score.

(Hoog)begaafde meisjes met dyslexie vallen niet op

En dan dat ene slimme meisje waarover een van de jongens weleens sprak. Ze was best slim en hij had soms met haar te doen als ze bijvoorbeeld een leesbeurt kreeg. Ze zat duidelijk op dezelfde golflengte als die twee gezworen vrienden, maar waarom maakte ze van die rare spellingfouten en dat lezen ging ook zo vreemd. Ze leek vaak wat ongelukkig en probeerde er in stilte het beste van te maken. Het hield hem onbewust bezig.

Goed kijken naar kinderen in de klas en vooral naar stille meisjes

Haar gelukkigste moment kwam in de klas bij een juf die je elk kind zou gunnen. Zo’n juf die je het liefst zou willen klonen als dat zou kunnen.
Waarom? 

Zij doorzag de reden van het kattenkwaad gedrag van de twee vrienden.

  • Bij haar gingen die twee niet onopgemerkt zogenaamd naar de wc om zich buiten de klas langdurig met andere interessantere zaken bezig te houden.
  • De meisjes die zich sociaal wenselijk gedroegen via aangepast gedrag kwamen opeens uit hun schulp en bloeiden op.

Dat meisje dat in stilte wegkwijnde? Haar moeder vond eindelijk een gewillig oor bij een juf die haar niet lastig vond, maar haar zorgen herkende en met haar deelde.
Dit meisje vond dankzij deze juf een andere school waar haar dyslexie werd herkend, maar ook haar bovengemiddelde intelligentie.
Daar bloeide ook zij op en na twee fantastische jaren was ze sterk genoeg en voldoende klaargestoomd om met wat extra dyslexie begeleiding succesvol een Havo/ VWO richting aan te kunnen.

(Hoog)begaafde jongens vallen (ook) niet op..

Er is nog steeds genoeg uitdaging op school vanwege die dyslexie voor hen. Zij vervelen zich niet in die mate dat ze gaan “stieren”. Het schoolse leven is al uitdagend en moeilijk genoeg. Zij kunnen zich geen opvallend “boefjesgedrag” permitteren. Ja soms toch, om hun kwetsbaarheid te verschuilen achter clownesk gedrag, maar er is ook veel verdriet en onzekerheid. Ze wéten dat ze slim zijn, maar helaas laat hun lees- en spellinggedrag iets anders zien. Zij zijn afhankelijk van die oplettende docent, maar ook van de kritische ouder die haar of zijn “onderbuikgevoel” best wat serieuzer mag nemen. Vertrouwen op die ouder(s) die op een respectvolle manier hun vermoeden kenbaar maken en zich niet laten wegsturen.

Wegbezuinigde expertise

Helaas… het speciaal onderwijs is volledig wegbezuinigd, de schoollogopedist ook en…. klonen?
Tja…
Deze juf die er voor al die kinderen in dit waargebeurde verhaal toe doet, zou als voorbeeld moeten dienen voor al haar collega’s die helaas nog steeds niet hebben leren kijken naar het waarom van afwijkend gedrag.

Meer lezen over dit onderwerp?
https://www.logopedie-dyslexie-silvia-linssen.nl/gevolgen-dyslexie-niet-ontdekt-bij-hoogbegaafdheid/

Het hele artikel van Hoogbegaafde meisjes vallen niet op lezen?
https://www.ieku.nl/hoogbegaafde-meisjes-vallen-meestal-niet-op/?no_cache=1642327333

 

Lees meer
Terug naar "offline" werken?

Blog#155-Terug naar offline werken?

“ Ga jij ooit nog terug naar offline werken?” Het gesprek ging bij de kapper over weer kunnen werken na een periode dicht. Over mensen die helaas geen keuze hebben omdát ze hun diensten niet online kunnen aanbieden. Hoe fijn het is als je veilig vanuit huis kunt werken en ja, elk voordeel heeft natuurlijk ook nadelen…

Terug naar offline werken?

Ik moest even nadenken en in gedachte passeerde de afgelopen 2 jaar de revue. Natuurlijk heb ik er patiënten/cliënten door gemist, maar er zijn ook afspraken juist wèl mogelijk geweest zoals van:

  • De cursist die in België woonde en in de eerste lockdown niet de grens over mocht. We deden nog net de intake en de instaptoets Nederlands in mijn praktijk en daarna sloot de grens. De hele cursus ging via internet.
  • De slechthorende die twee dorpen verderop woonde en evenwichtsproblemen had. De cursus spraakafzien ging prima!
  • De scholier die voor zijn eindexamen zat en de Nederlandse taal nog onvoldoende beheerste om een Nederlands eindexamen te halen
  • Degene die vanuit zijn werk promotiekansen kreeg mits hij zijn Nederlands verbeterde
  • De scholieren met dyslexie waarvan er éen dankzij de gegarandeerde continuïteit die zo wel kon worden gegeven met succes het eindexamen haalde.
  • De ouders die dankzij mijn blogs over dyslexie en hoogbegaafdheid hun tienerkind vanuit een andere provincie aanmeldden voor begeleiding.
  • Ja zelfs toen onze vakanties niet gelijk liepen en ik eerder naar mijn vakantiestekje afreisde, ging bij een paar mensen de afspraak gewoon door.

Een nieuwe doelgroep gevonden

Veel mensen hebben in hun werk en studie nadelen ervaren vanwege Corona en alle daarmee gepaard gaande maatregelen.
Ik prijs me gelukkig dat ik dankzij internet me kon aanpassen en een nieuwe doelgroep heb gevonden.
Waren afstand, een flinke verkoudheid of slechte weersomstandigheden in het verleden spelbrekers?  Nu spelen ze niet langer een rol van betekenis om een afspraak te maken!

Wie is die nieuwe doelgroep die online afspraken kan maken?

  • Je bent 10/11 jaar of ouder.
  • Er is sprake van dyslexie/dysorthografie.
  • Nederlands heeft extra aandacht nodig voor je studie of werk.
  • Jouw buitenlandse werknemer mag of moet van jou Nederlands leren.
  • Je bent slechthorendheid, je draagt een hoortoestel en een cursus spraak afzien is een zinvolle aanvulling om helemaal mee te kunnen doen.
  • Dyslexie was tot kort geleden nooit een probleem, maar opeens wordt het toch een obstakel. De bovenbouw van je middelbare school stelt hoge(re) eisen aan je.

Meer lezen over online afspreken bij Silvia Linssen?
https://www.logopedie-dyslexie-silvia-linssen.nl/fysieke-afspraak-of-online-afspraak/

Meer over NT2? https://www.dutchlessonveldhoven.nl 

Lees meer
Dyslexie compenseren bij hoogbegaafdheid?

Blog#150-Dyslexie compenseren bij hoogbegaafdheid?

Dyslexie compenseren bij hoogbegaafdheid?

“Dyslexie kun je niet compenseren als je gewoon slim of hoogbegaafd bent.”
Hoe vaak heb ik dit al gehoord via ouders. Net zoals:
” Vanaf groep 3 en soms zelfs in groep 2 had ik al het gevoel dat er iets niet klopte bij mijn kind”  of
“ Had ik me maar niet zo gemakkelijk laten geruststellen.”
“ Kun je dyslexie (lange tijd) compenseren bij hoogbegaafdheid?”
Die vraag komt onvermijdelijk als er door bezorgde ouders uiteindelijk  een gedegen onderzoek wordt aangevraagd en veelal uit eigen zak betaald wordt.

Op professionele vakkennis zou je moeten kunnen vertrouwen….

Maar…
Lieve, bezorgde ouders…. je zou toch moeten kunnen vertrouwen op de vakkennis van de leerkracht van je kind?
Zou moeten… ja, maar de werkelijkheid is helaas anders.
En zo komen dan die telefoontjes of berichtjes binnen.
Al die berichten… je zou denken dat ze anno 2021/2022 toch niet meer hetzelfde luiden als pakweg 20 jaar geleden?

De ongemakkelijke waarheid rond dyslexie diagnostiek

Het motiveert mij nog meer om dit soort blogs te schrijven en al helemaal om die ouders een hart onder de riem te steken.
Als ouders mag je die vakkennis toch zeker verwachten van een zichzelf zeer hoog schattend expertisecentrum?
Nee, deze blog is niet bedoeld om met modder te gooien en namen zul je mij niet horen noemen.

Wat ik wel wil?

Bevestigen dat je -juist omdat je zo ontzettend slim bent-  lange tijd je leerkracht en vaak ook die expert om de tuin kunt leiden.

Wetenschappelijk onderbouwd?

Misschien, maar ik praat in deze blog vooral over al die slimme mensen met dyslexie die vaak pas in groep 7/8 of zelfs ver in de middelbare schooltijd (per toeval) werden/worden ontdekt. Met alle verdrietige details op de koop toe. Ik zag/zie ze in mijn praktijk en ik krijg vele jaren later berichtjes dat ze hun weg gelukkig hebben gevonden.

“ Zachte heelmeesters maken stinkende wonden.”

Ouders die het allerbeste willen voor hun kind, help je niet met ontkennen dat er misschien wel sprake is van dyslexie. Als je het als hulpverlener of “expert” niet ziet, betekent dat niet dat het er niet ís!

Zeg nou zelf:
Welke huisarts of specialist kies jij als je ergens een bobbeltje of knobbeltje voelt?
Degene die je geruststelt of degene die je meteen doorstuurt voor verder onderzoek?
Precies….   Ik bedoel maar.

Deskundig zijn betekent je grenzen weten en daar naar handelen….

Ouders en hun kind zijn het beste geholpen als de “expert” durft te zeggen…
“Ik stuur je door voor een uitgebreid onderzoek.”
Je eigen grenzen weten en daar naar handelen…. wat is daar verkeerd aan?

Meer hierover lezen?  https://www.logopedie-dyslexie-silvia-linssen.nl/hoogbegaafd-en-dyslexie-dilemma-en-valkuil

Meer over spelling weten?  https://www.spellingprof.nl 

 

 

 

 

 

Lees meer
Glaasje helpt bij tweede taal leren.

Blog#154 -Een glaasje helpt in tweede taal

Na een glaasje spreek je gemakkelijker in je tweede taal

Dat las ik o.a. in een artikel genaamd: “Veel denken maakt taal leren moeilijk” van Hendrik Spiering uit het NRC van woensdag 5 januari 2022.
Het hele artikel is een aanrader voor ieder die denkt dat Nederlands leren te moeilijk is. *
Herkenbaar voor ieder die op een buitenlands terrasje spontaan in gesprek komt met een inwoner van die plaats. Helpt een glaasje in de tweede taal? Spreek je gemakkelijker in een andere taal na een glaasje?

Er zit een limiet op de glaasjes …

Voor je hierdoor aangemoedigd een hele fles bestelt en leegdrinkt, komt de waarschuwing dat te veel alcohol het gemakkelijker spreken weer te niet doet.
Een beetje alcohol mindert de geremdheid en vergroot het zelfvertrouwen. Daar zit wat in….

Het voorstelrondje bij die cursus Spaans

Het artikel doet me denken aan een voorstelrondje aan het begin van de cursus Spaans.
Twee verschillende personen:
Persoon 1

Ze kwam niet bepaald timide veel te laat binnen en startte ongevraagd in een vloed van woorden Spaans. De overige cursisten keken elkaar verbaasd aan. Eentje vroeg zich hardop af of dit niet de beginnersgroep was. Lerares stelde haar gerust en ging onverstoorbaar verder met het ingezette voorstelrondje.

Persoon 2
Zijn onzekerheid verborg hij achter een grappige anekdote. Jawel, hij zou model kunnen staan voor bovenstaande titel…  Met goed Spaanssprekende echtgenote op een Spaans terras aan de Sangria. Spaans was toch bijna hetzelfde als Frans? Hij kon zich uitstekend redden in die taal.Totdat een bevriend persoon ( Spaanstalig) hun tafeltje passeerde en een gesprek begon. Bleek dat Franse woord een beetje Spaans uitgesproken een beledigend scheldwoord te zijn.

Maar ook vele jaren later:

Cursist kwam terug van een vakantie en nam uit Spanje een Spaanse likeur mee die we echt “moesten proberen”! Dat kan alleen bij volwassen onderwijs grapten wij nog…., maar wat zo’n klein glaasje deed met de zwijgzame cursisten?

of…

Onze docent Spaans was een echt ” spelletjesmens” en aan het eind van dat cursusjaar had ze met haar collega’s Spaans de groepen (niveaus) door elkaar gemixt. We deden tal van spelletjes en ook rollenspelletjes die vanwege de onbekende gesprekspartner vanzelf op een natuurlijke situatie leken.

Veel denken maakt ( Nederlandse) taal leren moeilijk

De titel van datzelfde artikel herken ik bij mijn cursisten maar ook bij mijzelf als ik een andere taal spreek. Te veel denken, zo goed mogelijk willen spreken… achteraf precies weten wat en hoe het te zeggen. Een ander wel kunnen helpen om op het juiste woord te komen, maar… waar blijven die woorden toch als jezelf het woord moet voeren? Hoeveel moeilijker wordt het nog als het een telefoongesprek is? Wat gebeurt er in dat hoofd? Waar komt die spreekangst en faalangst vandaan?

Ik ben al te oud om Nederlands (goed) te leren

“Over een paar jaar spreek jij al veel beter Portugees dan papa en ik”, stelde een moeder in een uitzending van “ Ik vertrek” haar kleuterdochtertje gerust. Ook de vaak hoogopgeleide) cursisten die naast hun fulltimebaan en hun gezin bij mij Nederlands volgen, zijn heilig overtuigd dat voor hen een goede beheersing nooit meer is weggelegd. Totdat ik ze quasi streng na een vakantie vraag of ze nog Nederlands hebben gesproken met hun kinderen. Wat blijkt? De kinderen spreken onderling Nederlands en met hun ouders in de taal van het land van herkomst. Terwijl de ideale ingrediënten om te oefenen voor het oprapen liggen.

Volwassenen blijken beter een taal te leren in kortere tijd dan hun kinderen.

Ook voor mij was die opmerking gedaan door een hoogleraar cognitieve taalkunde en taalverwerving een “eyeopener”! Als logopedist leerde ik toch over de taalgevoelige periode van kinderen? Over de meertalige start qua klankproductie die onder invloed van de omgevingstaal verandert? Wat ik me niet realiseerde tot dit artikel? De duur van die taalontwikkeling, want taal ontwikkelen is oneindig en houdt niet op rond 7 jaar.

Een taal goed leren kost veel tijd en inspanning

Hoeveel uur zijn kinderen actief en passief “blootgesteld” aan taal als ze uiteindelijk de school verlaten? Staan die uren niet in schril contrast tegenover die bij volwassenen die een vreemde taal leren? Waren er ook zoveel uur Engels op jouw school?
Hoe verhoudt zich dat lesuurtje NT2 per week aangevuld met wat maakopdrachten als je er verder niets mee doet? Waarom lijkt de ene cursist vanzelfsprekend vorderingen te maken en blijft de ander op een laag pitje steken?

De ingrediënten om een tweede taal goed te (leren) spreken?

  • Dat ene glaasje misschien om te ontdekken wat er in je hoofd gebeurt als de remmingen en beperkende zelfkritiek worden losgelaten.
  • Zelfvertrouwen en heel veel lef (zoals persoon 1, die gewoon wat zinnen uit haar hoofd bleek te hebben geleerd, waar alleen de lerares onmiddellijk door heen keek).
  • Realistisch zijn en beseffen dat de hoeveelheid taal die je dagelijks tot je krijgt, gebruikt en oefent, want dat helpt enorm om Nederlands te spreken in allerlei situaties.
  • Spelletjes in die taal.
  • Veel humor!

Wedden dat je net zo goed, sneller en zelfs beter Nederlands spreekt dan je kind?

Waarom ik dat denk? Omdat je al een rijke voedingsbodem hebt dankzij je eigen moedertaal.
Nu nog al die Nederlanders opvoeden, want zolang zij maar Engels tegen jou blijven spreken, lijk jij misschien wel op persoon 2.

Meer lezen over NT2?

Kijk eens op https://www.dutchlessonveldhoven.nl

Of lees o.a.:
https://www.logopedie-dyslexie-silvia-linssen.nl/blog107-leer-je-sneller-nederlands-zonder-engels/

Interesse in het hele artikel? *
https://www.nrc.nl/nieuws/2022/01/04/veel-denken-maakt-het-leren-van-een-taal-moeilijker-a4075591

Lees meer
Blogs of standaard protocollen vullen?

Blog# 153-Blogs of standaard protocollen vullen?

Blogs of standaard protocollen vullen?

Waarom schrijf je wel  blogs en haat je die verplichte administratieve protocollen?”
Laatst stelde een bekende mij die vraag, want er zit wel iets tegenstrijdigs in.
De ongezonde nadruk die er lag/ligt op het steeds weer invullen van data, de “ terreur” rond het formuleren van notulen bij kwaliteitsbijeenkomsten ten koste van de vakinhoud, de verplichte evaluaties van patiënten/cliënten. Het voelde voor mij zo verkeerd dat ik geen contract meer tekende.
Vrijwillig tijd nemen voor blogs en daarmee mijn jarenlange ervaring delen. Een kijkje achter de schermen geven…. Eigenlijk doe je dat toch ook met het invullen van die protocollen?
Eh nee, er zitten voor mij grote verschillen.
Het antwoord op: Blogs of standaard protocollen vullen?  Lees  maar even verder….

De meerwaarde van blogs

Wat fijn dat je nu al reageert op mijn bericht. Ik kon vannacht niet slapen omdat het gesprek over mijn kind met school door mijn hoofd bleef spoken. We worden gewoon niet begrepen en de anderen aan de tafel lijken in mijn ogen te weinig kennis/ervaring te hebben op dit gebied. Ja, zelfs dat instituut waarnaar school ons stuurde, leek de plank volledig mis te slaan in onze ogen. Het vervelende is… ze geven het niet toe, want dat zou al zoveel helpen!

Midden in de nacht ging ik op internet speuren naar meer informatie, want ik weigerde te geloven dat wij de enige zijn met deze hulpvraag. Zo vond ik jouw blogs over dyslexie en hoogbegaafdheid. Je bevestigde daarmee dat wij niet de enige zijn, maar waarom begrijpen ze ons dan niet? Mijn nachtelijk mailtje aan jou heb ik uiteindelijk pas vanmorgen aan je verzonden.”

Zo startte het gesprek toen ik besloot na het lezen van het korte bericht haar even te bellen in plaats van te mailen.

Het verschil tussen blogs of standaard protocollen vullen?

Eigenlijk al duidelijk na het bovenstaande verhaal. Bij blogs informeer ik mensen vooraf over een klacht en help ik mensen om een eigen afweging te maken. Bevestig ik vaak mensen in hun vermoeden. Dat helpt om een weloverwogen stap te zetten in het belang van bijvoorbeeld hun kind of in hun eigen belang.
Een protocol vullen heeft natuurlijk nut als je belangrijke stappen vreest over te slaan, maar ter informatie voegt het voor mijn gevoel niets toe voor de hulpvrager. Het voelt voor mij vooral als een controle door de betalende partij…. de zorgverzekering.

Standaard gevulde verplichte protocollen…

In al die jaren dat ik knarsetandend steeds weer voorgekauwde lijsten moest vullen, kreeg ik dit soort berichten nooit. Het onbehaaglijke gevoel dat ik werd gecontroleerd door instanties groeide. Instanties die in het leven waren geroepen om ons professionals te controleren. Ze kwamen in die tijd als (dure) paddenstoelen uit de grond.
Elk jaar weer een nieuwe eis waarbij ik steeds meer de behoefte voelde al die verzekeraars een boekje
“ Rupsje Nooit Genoeg” te sturen.

Soms ook met verbazing ervarend dat het niet mijn beste collega’s waren die wel erg bedreven waren in het vullen van die data tijdens de therapietijd. Alles in de tijd van de patiënt want uiteindelijk moet er ook nog een redelijk salaris worden verdiend.
Kortom: Werkplezier verdween, frustratie kwam ervoor in de plaats.

Want…

Wat wil ik als hulpvrager echt weten?

Ik stelde aan mezelf steeds vaker vragen:

  • Als ik een klacht heb, wat wil ik dan vooral weten over mijn klacht?
  • Ben ik de enige met die klacht?
  • Is er iets aan te doen en hoe dan?
  • Mag ik ervan uitgaan dat de behandeling aansluit bij mijn persoonlijke klacht of is het een standaard protocolbehandeling?
  • Is er ruimte voor mijn vragen en denkbeelden tijdens die therapie?
  • Op welke manier bespreekt en denkt mijn toekomstige hulpverlener zelf over deze klacht?

De stekker eruit!

Onlangs las ik een artikel over een niet langer praktiserende fysiotherapeut in Het blad Arts en Auto. Hij miste de behandelingen en de contacten, maar volstrekt niet die administratieve rompslomp. Hij ging iets anders doen.

Het doorslaggevende moment dat ook de stekker uit mijn fantastische kwaliteitskring dyslexie ging.
Het moment dat we als goed draaiende groep logopedisten/ dyslexiespecialisten allemaal tijdens dezelfde vergadering ons opeens uitspraken over die nutteloos voelende knellende controledwang. We kregen notulen terug van het bureau dat in het leven was geroepen om ons te controleren op het gebied van het naleven van de protocollen tijdens onze vakinhoudelijke vergadering. Bepaalde woordkeuze was niet conform het protocol en er waren ook twijfels of de keuze (en het proces daartoe) van het onderwerp wel relevant genoeg was. Het voelde alsof we als kleuters een standje kregen voor een bijeenkomst waarvan wij zelf de waarde hoog inschatten.

Onvermijdelijke vragen

  • “Willen we zo als groep nog wel verder?”
  • “Laten we toe dat bureaus die veel belastinggeld kosten ons blijven ringeloren?”

Maar ook:

  • “Wat is het alternatief als we afhaken, behalve dat we geen verplichte “kwaliteitspunten” meer ontvangen voor deze waardevolle bijeenkomsten?”
  • “Wie is voor het contract met zorgverzekeringen van deze bijeenkomsten afhankelijk?”

Een gezamenlijk genomen beslissing

Vragen die aantoonden dat we een hechte groep waren met veel collegialiteit, zorg voor elkaar en liefde voor ons werk. De antwoorden logen er niet om. Veel jonge collega’s overwogen al een tijd om dit mooie vak vroegtijdig te verlaten. Sommigen hadden ons al voor een vervolgstudie verlaten en enkelen waren zich aan het oriënteren.

Knellende protocollen

De kwaliteitsgroep die jarenlang zo goed functioneerde werd steeds vaker gehinderd door protocollair geneuzel dat de aandacht van de inhoud ondergeschikt maakte aan opgelegde formuleringsregels.
De motivatie om daar – voor velen zelfs onbetaalde vrije tijd in te moeten steken- begon opeens een rol van betekenis te spelen en na een rondje meningen was de kogel door de kerk.

Persoonlijke beslissing

Uiteindelijk leidde dit voor mij tot het besluit om helemaal geen contracten meer te tekenen, zodat ik mijn handen vrij heb.

Vrij voor o.a.

  • mijn specialisatie dyslexie voor middelbare scholieren en hoogbegaafdheid
  • cursus spraakafzien voor slechthorenden
  • Nederlands voor anderstaligen zie https://www.dutchlessonveldhoven.nl
  • SpellingProf een site die ik samen met twee anderen heb gemaakt en waarvoor ik me met de inhoud bezighoud zie https://www.spellingprof.nl 
  • informatieve blogs waarin ik ervaringen uit de spreekkamer deel

Blogs of standaard protocollen vullen?

De keuze is voor mij overduidelijk. Al bereik ik per blog maar één persoon dan is dat al van oneindig veel meerwaarde dan standaard protocollen vullen voor een onpersoonlijke databank. Ze vertellen niets over de inhoud van het onderwerp en je weet ook nog steeds niets over de werkelijke interesse van de hulpverlener in jou!

Meer informatie?
https://www.logopedie-dyslexie-silvia-linssen.nl/blog151-duurder-wordende-gezondheidszorg-kan-goedkoper/

 

 

Lees meer
Snelheid het einddoel van leesonderwijs?

Blog#152-Snelheid het einddoel van leesonderwijs?

Snelheid het einddoel van leesonderwijs?

Zo maar een paar citaten uit berichtjes:

Bericht 1:
“Ik zou graag een afspraak willen maken voor mijn dochter van bijna 12 jaar. Ze komt volgens school niet in aanmerking om te worden getest op dyslexie. Zelfs niet als het onderzoek op onze kosten is. Ze zou te goed scoren om de diagnose dyslexie te hebben. Al jaren vermoeden wij dat er op school niet uit komt wat erin zit. Bovendien krijgt mijn kind steeds minder zin in school, ze is de laatste tijd erg neerslachtig. Na lezen is ze “op”, want sneller moeten lezen dan je kunt voelt als een zware strijd. Ik maak me zorgen want binnenkort komt de CITO en het definitieve schooladvies.
Is 
snelheid het einddoel van leesonderwijs?” 

Bericht 2:

“Mijn zoon bijna 9 jaar zit na ruim 3 jaar leesonderwijs onderwijs nog steeds op M3 frustratieniveau. Een dyslexie onderzoek staat gepland, maar de lerares verwacht dat hij nooit snel zal kunnen lezen. Hij is klaar met steeds maar weer die kinderachtige boekjes en wil net als de rest van de klas leuke boeken lezen.”
Wat denk jij? Is snelheid het (eind)doel van leesonderwijs?

Wat is het doel van leesonderwijs?

Tegelijkertijd lees ik in kranten hoe alarmerend het leesniveau is van de schoolverlaters. Hoe zorgwekkend het is als je straks een arbeids- of koopcontract niet kunt lezen. Als je een recept en de mogelijke bijwerkingen verkeerd leest en interpreteert. Hoeveel invloed het leesniveau heeft op begrijpend lezen, redactiesommen ( verhaaltjes sommen) en dus op je studie- en toekomstkansen.

Wat is er sinds enkele decennia veranderd in het leesonderwijs?

Natuurlijk begrijp ik de zorgen van de docent, maar ook die van de ouders en helemaal “ het klaar zijn” met kinderachtige boekjes. Wat ik niet begrijp, hoe veel (oudere) generaties zonder al die ingewikkelde leerlingvolgsystemen uitstekend hebben leren lezen. Ze werden niet minutieus gecontroleerd door een stopwatch die de leessnelheid noteerde en ook niet ( voor iedereen duidelijk zichtbaar) vergeleken met leeftijdsgenoten. Ja, er was minder sociale media afleiding, maar aan de andere kant ook alleen informatie via boeken of de volwassen kranten. Daar is nu veel meer op leeftijdsniveau van beschikbaar.

De tovertruc met letters ontdekken…

Als beginnende lezer leer je letters (her)kennen, combineren en spelenderwijs ontdek je dat je met letters verschillende woorden kunt maken. Spelenderwijs … tenminste zo kan ik me dat zelf herinneren en die ervaring gaf ik door aan mijn kinderen en de kinderen die ik in mijn praktijk zag. Die ontdekking! Het leek op toveren, geen wedstrijd! Dat gevoel ervaren en daarna vasthouden. Gaandeweg ontdekken wat je allemaal kunt met die letters…. Er gaat een wereld voor je open! Een wereld die opeens groter wordt als je zelf:

  • een boek kunt lezen
  • boodschappenbriefjes maakt
  • een speurtocht bedenkt
  • briefjes aan opa en oma stuurt…

Een feest zou het moeten zijn.

Lezen ervaren als een feest of een (wed)strijd?

Alleen al het woord frustratieniveau… Brr.. wat een negatief woord!
Hoe verhouden die eerste leesjaren zich tot een stopwatch?
Stel, je bent nog wat onzeker en er is die (onzichtbare) stopwatch… die alles registreert…
Als de snelheid bepaalt wat je daarna mag /moet lezen?
Je hebt een spraakprobleem waardoor jouw spreekmotoriek vertraagd is…

Leren lezen stimuleer je door er een feestje van te maken

Blijven lezen stimuleer je door rekening te houden met ieders specifieke leestempo.
En vooral:
De leesmotivatie bevorder je door de belangstelling en de interesse van de lezer centraal te stellen en niet dat “frustratieniveau”!

Is snelheid het doel van leesonderwijs?

Vergelijk het eens met gymnastiek. Met het bevorderen van een leven lang bewegen. Met het voorkomen van obesitas.
Als kind was ik niet bepaald lenig en nog… Hoogtevrees, acrobatische toeren…. ik werd er misselijk van. Ik werd ook zeker niet als eerste gekozen als er twee groepjes gevormd moesten worden. Genoeg ingrediënten om later een onsportief en zittend leven te leiden. Het tegendeel is een feit en geheel vrijwillig. Daar hebben een paar gymleraren zeker toe bijgedragen en hun namen ken ik nog!. Hun doel was niet vastgespijkerd in frustratieniveaus, maar in plezier beleven aan bewegen.
Sportiviteit bevat zoveel meer dan acrobatiek en lenigheid. Creativiteit in je lessen kunnen veel drempels en vastgeroeste dogma’s weghalen. Zo ook bij lezen. Snelheid is niet het doel van leesonderwijs.

De verschillen in leren lezen en lezen om te leren

Twee stadia in het leesproces maar waar eindigt de eerste en waar begint de tweede? Hoe zorg je ervoor dat iedereen die tweede fase als vanzelfsprekend haalt en gebruikt voor een zelfstandige toekomst?
Welke middelen zet je in en hoe zorg je ervoor dat lezen een feest blijft?
Díe uitdaging zou het doel moeten zijn en niet de snelheid.
Net zoals bij leren lopen. Dat gaat toch ook in een glijdende schaal over in lopen om ergens te komen?

Meer over leesplezier centraal stellen?
https://www.logopedie-dyslexie-silvia-linssen.nl/hoe-stimuleer-je-om-te-lezen-en-maak-je-een-boek-spannend/

Meer over een andere benadering?
https://www.spellingprof.nl/een-andere-benadering-van-spelling/

 

Lees meer

Testimonials