Logopedische
hulp bij

Spraakafzien is veel méér dan liplezen. Het is net als een hoortoestel niet zaligmakend. Het gaat om de versterkende combinatie van een goed aangepast hoortoestel en de training spraakafzien.  Zó krijg je een “optelsom” van 1+1= 3! Je leert technieken, krijgt allerlei praktische tips. Je goed horende omgeving heeft hierin een belangrijke taak en wordt erbij betrokken!

Over mij

Ik ben opgeleid als logopedist, docent-logopedie en heb
zowel gewerkt met kinderen vanaf 2 jaar als met volwassenen
tot 80+, patiënten en studenten.
Mijn werkervaring heb ik opgedaan als:

• Logopedist in het speciaal onderwijs ( mytylschool)
• Docent stem en uitspraak HBO- Opleiding Logopedie en
praktijkbegeleiding van studenten logopedie
• Praktijkhouder/logopedist in mijn eigen logopedie praktijk

Blog

voor niets komt de zon op

Blog#172-Voor niets gaat de zon op

“Voor niets gaat de zon op”

“Brutalen hebben de halve wereld”
“Voor een dubbeltje op de eerste rang”
Voor niets gaat de zon op”
Aanleiding tot deze spreekwoorden was een citaat dat ik onlangs terugzag op mijn Facebookpagina.
Aan deze oude spreekwoorden moest ik denken, want waarom zou je eigenlijk nog voor dienstverlening betalen? De zon gaat toch ook voor niets op?  Lees, erger je (misschien) en geniet hopelijk vooral van het antwoord. Wie weet herken je iets uit ons dagelijks leven en stemt het je tot nadenken. Want ….

Alleen voor niets gaat de zon op…

Deel van het citaat:
Vraag vanuit een restaurant:

“Hallo wij zijn een klein gezellig restaurant in het centrum van de stad. We zijn opzoek naar muzikanten die gratis bij ons willen spelen en zo hun muziek kunnen promoten en Cd’s kunnen verkopen. Het gaat niet om dagelijks spelen, maar op speciale avonden. Wanneer het publiek goed op je muziek reageert zou het wel een dagelijks gebeuren kunnen worden. We hebben een voorkeur voor jazz, rock of andere swingende muziek. Zie je het zitten jouw muziek te promoten? Neem dan zo snel mogelijk contact met ons op.”

 Het antwoord van een muzikant:

“Ik ben een muzikant met een redelijk groot huis. Ik ben op zoek naar een restauranthouder die zijn restaurant wil promoten door gratis voor mij en mijn vrienden te komen koken. Het gaat niet om een dagelijkse maaltijd, maar het is voor speciale gelegenheden. Wanneer dit goed ontvangen wordt, kan het eventueel wel een dagelijks terugkerend gebeuren worden. Onze voorkeur gaat uit naar kalfsvlees, zuiglam, speenvarken, en exotische cocktails.
Heeft u interesse om uw restaurant te promoten? Neem dan met spoed contact met ons op.”


Voor niets gaat de zon op ….

Waarom dit verhaal en wat is de relatie tussen de spreekwoorden, het citaat  en (mijn) dienstverlening? Dat leg ik je uit aan de hand van vragen die ook mij bereiken per mail of telefoon.

De vragen:

  • “Ik woon (en werk) al een tijd in Nederland en wil graag Nederlands leren. De  gevolgde groepslessen gaan niet snel genoeg, daarom wil ik graag privéles. Ik heb onregelmatige werktijden dus graag wekelijks in overleg.”
    Tal van variaties daarop beginnend met “Mijn partner” , “ Voor onze kinderen wil ik  graag Nederlands leren.”
  • “Ik heb interesse in de website SpellingProf*, maar zou ( als school) de website graag eerst een tijd op proef willen.”
    Ter informatie: een groot deel is vrij te openen inclusief veel informerende blogs. De toegangsprijs is 5 euro en nee… niet maandelijks of jaarlijks maar eenmalig te betalen. Downloaden is vervolgens twee keer mogelijk bijvoorbeeld op smartphone, Ipad en/of PC.
  • “Waarom is SpellingProf niet gewoon een gratis app?” 
  • “Al jaren merk ik dat mijn dyslexie me hindert in mijn werk en promotiekansen. Ik wil graag begeleiding, maar het zou fijn zijn als het vergoed wordt door de zorgverzekering.”
    Of: je
    “Reken deze les maar gewoon hoor, ook al kom ik vandaag niet, maar dan wel graag bij de zorgverzekeraar.”

En na al deze vragen, waarbij vaak extra service en vooral persoonsgerichte wensen worden geformuleerd, dit soort reacties of gewoon niets:
“Tja… ik vind je tarief eigenlijk te hoog, dan ga ik het toch nog maar eens bij de groepslessen proberen. Alleen… dan mis ik  vanwege mijn wisselende werktijden maar een aantal lessen en is het tempo en de inhoud niet helemaal wat ik zocht.”

“Via internet kan ik gratis lessen Nederlands krijgen, dus waarom dit tarief?”

Voor niets gaat de zon op

En..  nu we toch met spreekwoorden bezig zijn: “ Een gegeven paard moet je niet in de bek kijken”.  Dat zeiden mijn ouders altijd als we als kind ergens gratis een klein aardigheidje kregen. Met andere woorden: Dan lever je geen kritiek ook al gaat het speeltje direct stuk, is de kwaliteit volgens jou onvoldoende of vind je het niet helemaal jouw smaak.

Gaat de zon ook voor niets op bij de:

Bakker, tandarts, verwarmingsmonteur, glazenwasser, docent, chauffeur, supermarktmanager, restauranthouder? Vraag je daar ook korting of probeer je het gratis te krijgen?

Speciale wensen voor een eerlijke prijs

Degenen die mij zonder deze vreemde vragen en met respect in het verleden contracteerden, hebben daar allen baat bij gehad.
Zij weten/wisten dat kwaliteit en speciale wensen een prijs hebben, maar ook dat ze als een vorst werden behandeld.
“De klant is koning, nietwaar”? Of zoals het Oudhollandse gezegde luidt: “De cost gaet voor de baet uyt” **

Mooie resultaten voor een eerlijke prijs

want:

  • de cursisten NT2 gingen eindelijk Nederlands praten
  • die scholieren met dyslexie  haalden hun middelbare school diploma of kregen het juiste schooladvies
  • talentvolle werknemers maakten de gewenste promotie met een beter salaris. Studenten haalden hun taaltoets zodat ze toch verder konden gaan met hun gewenste studierichting
    m.b.v. SpellingProf konden ouders hun kinderen thuis met spellingproblemen ook helpen

Eerlijk tarief voor persoonsgerichte aanpak

Nee, geen duizendpoot maar dyslexiespecialist, logopedist en ervaring in taaltraining levert een goede basis voor mijn dienstverlening.

Daar past een eerlijk tarief bij want uiteindelijk gaat voor iedereen alleen voor niets de zon op.

Onbekend met het oud hollandse gezegde*: “De cost gaet voor de baet uyt” ?
Dit is de betekenis ervan: Om voordeel te behalen, moet men zich eerst de onvermijdelijk eraan verbonden onkosten getroosten.

Meer over begeleiding bij dyslexie?
https://www.logopedie-dyslexie-silvia-linssen.nl/blog166-lezen-is-vanzelfsprekend-dankzij-dyslexiebegeleiding/

Bij Nederlands? https://www.dutchlessonveldhoven.nl

Interesse in SpellingProf?  https://www.spellingprof.nl

 En… sinds een paar jaar online, dus de afstand vormt geen bezwaar.

Lees meer
De intuïtie van een moeder.

Blog#170- De intuïtie van een moeder

“4 jaar aangeven dat er iets is. 3 jaar niet geloofd. Totdat er n juf was die luisterde. Vandaag de uitslag. Enkelvoudige ernstige dyslexie. De intuïtie van een moeder over mogelijke dyslexie!”
4 jaar aangegeven dat….” Hoe vaak begon zo een eerste ( telefoon) gesprek wanneer vooral de moeders mij benaderden voor dyslexietherapie?
Hoe vaak of… eigenlijk bijna altijd?
Hoe treurig is het als leerlingen pas in groep 8 worden “gezien” of dat pas na een gedegen onderzoek blijkt dat er behalve die dyslexie ook sprake is van een hoge intelligentie en opeens het lage schooladvies wel kan worden bijgesteld? “Zijn we nu te laat?”, vroeg onlangs nog een bezorgde moeder.

 

Nooit te laat voor begeleiding dyslexie

Natuurlijk… wat is te laat als je nog een heel leven voor je hebt? In feite is het nooit te laat, maar wat bespaart  het een hoop frustratie, verdriet en bezorgdheid als…

  • een slimme leerling sneller wordt gezien…
  • er begrip is voor het feit dat de tekst rond sommetjes het probleem is en niet de rekenvaardigheid…
  • we begrijpen waar dat woordenschatverschil tussen mondeling en schriftelijk formuleren vandaan komt…
  • er geen buikpijn opkomt op zondagavond …
  • die twinkeling in kinderogen er altijd is en zeker ook op school tussen leeftijdgenoten …
  • het leesniveau in Nederland eens verbetert waardoor leerlingen met dyslexie eerder worden ontdekt…

“Wat zijn we gezegend met deze school …”

Deze dankbare verzuchting kwam van een medevrijwilligster tijdens de vrijdagochtend toen ik tijdschriften en kranten insprak. We hadden onze koffiepauze en naar aanleiding van een artikel in een krant over de schrikbarende daling leesvaardigheid vertelde ze haar positieve ervaringen. Met dankbaarheid deelde ze haar verhaal over de vroeg ontdekte dyslexie bij haar kind. Dankbaar omdat deze school al in groep 3 haar zoon in het vizier had. De docent die meteen met zijn ouders rond de tafel ging. Alle medewerking, begrip en extra hulp die werd gezocht voor en ook na de gestelde diagnose. Ze hoorde van vrienden andere verhalen, maar het kan dus wel!  Dit gun je toch elk kind en zou toch het vertrekpunt van elke school moeten zijn?

Op zoek naar weer een andere school…

Na dat positieve verhaal toch weer bezorgde, betrokken ouders over hun oudste twee zoons waarvan een met dyslexie en op het randje hoogbegaafd en de ander “slechts “ hoogbegaafd. Steeds weer die gesprekken moeten voeren op school, want tja… die ogenschijnlijk onschuldige opmerkingen als ”Tja… dat kun jij toch wel, je bent toch zo slim?” Ze komen juist bij deze kinderen keihard binnen. De verzuchting van de ouders dat een gesprek met de begripvolle IB-er geen garantie is dat het onderhuidse getreiter van de klasse docent stopt.
Hun vraag aan mij welke  school ik hen zou kunnen aanraden  …

Dank je wel voor deze fantastische school …

Een paar dagen later op een zaterdagmiddag in het winkelcentrum kwam ik haar tegen. De geëmigreerde, goed ingeburgerde moeder die ooit voor korte tijd met beide kinderen mijn praktijk bezocht. Ze sprak toen nog nauwelijks Nederlands, maar..
”als je langzaam praat en ik nog even in het  Engels mag antwoorden, want hier wonen betekent ook jullie taal leren… “
Die zaterdag ging ons gesprek volledig in het Nederlands en verhaalde ze vol dankbaarheid over die zorgzame basisschool. Als zij als kritische moeder al heel blij was met al die extra aandacht voor haar kinderen ging de leraar vaak zelfs nog net een stapje verder. Ook zij hoorde van vrienden zorgelijke verhalen…..

Terug naar kwaliteit het vertrekpunt voor iedere basisschool …


Met een nieuwe minister voor het basis- en middelbaar onderwijs kansen zien en nemen. Een minister die durft uit te spreken dat ons leesniveau onder de maat is. Hij heeft in ieder geval het lef om de feiten onder ogen te zien en te benoemen. Laten we hopen dat het budget besteed wordt daar waar het hoort. Bij de docenten voor meer bijscholing, meer extra expertise zoals dat er ooit was. Expertise in speciaal onderwijs en de inzet van waardevolle professionals als logopedisten. Allemaal wegbezuinigd zonder rekening te houden met de effecten op de lange termijn
Dit alles aangevuld met het serieus nemen van de intuïtie van ‘n moeder over de mogelijkheid van dyslexie …. 

Meer? https://www.logopedie-dyslexie-silvia-linssen.nl/blog156-hoogbegaafde-meisjes-vallen-niet-op/

Expertise rond spellingaanpak? https://www.spellingprof.nl 

Nederlands leren of hulp bij je Nederlands? https://www.dutchlessonveldhoven.nl 

Lees meer
Relatie burgerberaad bij verbetering leesonderwijs

Blog#169-Relatie burgerberaad bij verbetering leesonderwijs

Wat is de relatie tussen burgerberaad en verbetering van ons leesonderwijs? In deze 2e blog over verbetering van het leesonderwijs uitleg over burgerberaden. Waarom krijgt het voorstel van minister Wiersma een breder draagvlak als we het net zo benaderen als bijvoorbeeld een maatschappelijk ethisch vraagstuk als abortus, woningnood, gezonde voeding enz.

Relatie burgerberaad  en verbetering leesonderwijs

Die vrijdag sprak ik in Grave bij Dedicon *Profiel” in. Profiel is een wekelijkse verzameling artikelen uit een aantal
“kwaliteitskranten”.  Profiel is mijn favoriet omdat er altijd artikelen in staan die dieper op onderwerpen ingaan. Deze keer wekte de kop boven het artikel meteen mijn nieuwsgierigheid:
Burgers kunnen democratie uit het slop trekken** hoe? Via burgerberaden.


Wat zijn burgerberaden?

Een burgerberaad bestaat uit minstens 150 gelote burgers die een goede afspiegeling van de bevolking vormen. Zij buigen zich over een belangrijk probleem zoals woningnood, klimaatverandering of vul maar in. Samen formuleren ze een aantal concrete aanbevelingen voor beleid, waar politici ook echt mee aan de slag moeten.

Zijn burgerberaden iets nieuws?

In ons land kennelijk (nog) wel, maar wereldwijd zijn er intussen al meer dan 600 burgerberaden georganiseerd.   Voor belangstellenden onderaan de link van het artikel*.

Hoe pakken we het verbeteren van het leesonderwijs aan?

Liever nog met daaraan gekoppeld wie gaat of gaan dit doen? Daarvoor is het belangrijk dat we met ons allen de noodzaak ervan inzien. Hoe breder de steun vanuit de samenleving des te meer kans van slagen er is.
Geluiden dat de onderwijswereld hierin zelf het voortouw wil nemen, is voor mij enigszins verbazingwekkend. Want… waarom hadden ze dat dan al niet veel eerder gedaan?
Waarom zijn geluiden van onder andere kritische maar vooral bezorgde ouders en dyslexie specialisten dan niet veel eerder gehoord?
Zoals er wereldwijd burgerraden georganiseerd worden voor allerlei maatschappelijke problemen, is ook de toenemende ongeletterdheid een maatschappelijk probleem.

Breed draagvlak creëren dankzij een burgerberaad

Het aan de zijlijn laten staan van ervaringsdeskundigen, waaronder de groep die door hun dyslexie zich vaak onbegrepen en ondergewaardeerd voelden, is een gemiste kans. Orthopedagogen gespecialiseerd in dit gebied, taalkundigen, maar juist ook de mensen die dagelijks hinder ondervinden doordat hun leesniveau onvoldoende is om zelfredzaam te zijn. Wat is hun ervaring en hoe verbeteren we samen dat leesonderwijs?


Niet zelf het wiel uitvinden 

Het goede nieuws daarbij: We hoeven niet het wiel opnieuw uit te vinden. We kunnen kijken naar landen waarbij dat onderwijs al historisch lang op een hoog kwaliteitsniveau staat.

Wat is hun recept daarvoor?

Hoe is de leescultuur in die landen en hoe stimuleren ze kinderen en hun ouders om te lezen?
Welke rol kunnen landen als Finland daarbij spelen? Het kan niet anders dan dat de kennis die zij met ons kunnen delen, veel stof tot nadenken geeft. Inspiratie om daarmee als burgerraad ons (lees)onderwijs op een hoger niveau te tillen.

Interesse in de blog van vorige week?
https://www.logopedie-dyslexie-silvia-linssen.nl/blog168-onvoldoende-leesniveau-is-schadelijk/
Daarin vind je ook de link naar de best presterende landen op onderwijsgebied.

De link van het artikel over burgerberaden:
https://www.volkskrant.nl/nieuws-achtergrond/het-bewijs-is-er-dus-waarom-wachten-burgers-kunnen-de-politiek-helpen-ingewikkelde-crises-op-te-lossen~b384a742/

 

Lees meer
Onvoldoende leesniveau is schadelijk

Blog#168 – Onvoldoende leesniveau is schadelijk

Onvoldoende leesniveau is schadelijk en toch zien we stapje voor stapje afnemende leesvaardigheid. Het is al enkele decennia bezig: het stapje voor stapje afnemen van onze leesvaardigheid. En niet alleen die leesvaardigheid maar ook alles wat daarmee samenhangt.
Zoals:

  • de taal- en schrijfvaardigheid
  • het verwoorden van gedachtes
  • afname van de rijkdom van woordvariaties
  • het oprukken van Engelse grammatica in het Nederlands ( as me = als mij, maar ook: groter als haar)
  • het “hun” zeggen lang geleden ontstaan, was slechts maar het begin ….
  • ieder “ doet zijn ding”
  • Engelse woorden in een verder Nederlandse zin waarbij ik me afvraag of de persoon misschien het Nederlandse woord niet meer kent

Kortom: de kwaliteit van het verwoorden van gedachtes, het begrijpen van de taalinhoud en de woordenschat nemen af. Onvoldoende leesniveau is uiteindelijk schadelijk voor ons allen als maatschappij!

Het plan van minister Wiersma rond leesonderwijs

In de eerste plaats voelt het voor mij als een verademing, een vorm van erkenning. Eindelijk een minister die niet wegkijkt maar het probleem benoemt. Een minister die ook zegt dat dit probleem al enkele decennia woekert. Hij spreekt publiekelijk uit wat Remedial Teachers, logopedisten en dyslexiespecialisten al heel lang zien. Er is iets grondig mis met het leesniveau, de taalvaardigheid en de geletterdheid van scholieren. Dat leesniveau wil hij gaan verbeteren.

Hoe schadelijk is een onvoldoende leesniveau?

Gelet op de genoemde samenhang hierboven met andere belangrijke basiskennis, mag je ervan uitgaan dat het op zijn minst je functioneren beperkt.
Het beperkt je ontwikkelingskansen tot een mondige volwassene, je opleidingsmogelijkheden, het zelfstandig functioneren en uiteindelijk heeft dat gevolgen voor onze maatschappij.

Het is per individu zorgwekkend als:

  • kinderen de basisschool verlaten en onvoldoende basis hebben wat betreft technisch en daaruit voortvloeiend begrijpend lezen en hierdoor helaas een niet passend schooltype kiezen
  • 15- jarige tieners problemen hebben met het lezen van een tekst en onterecht om die reden afzakken naar een lager onderwijstype

Zelfredzaamheid start bij voldoende leesniveau

Hoe kunnen ze zich als volwassene zelfstandig redden? Dat compenseer je niet met allerlei hulpmiddelen. Ook de woordenschat is te gering om bijvoorbeeld een bijsluiter of handleiding te begrijpen, laat staan een huur- of koopcontract kunnen lezen voor je toekomstige huis.
Om een zelfstandige, onafhankelijke volwassen burger te worden, moet je goed uitgerust zijn met een aantal basisvaardigheden.
Dat betekent dat er een goede basis is gelegd op het gebied van rekenen, lees- schrijf- en taalvaardigheid. Basiskennis waarmee elke burger geacht wordt zelfredzaam te kunnen functioneren. Kennis waarmee hij weet hoe, waar en wie hij kan benaderen. Woordkennis waarmee in goede begrijpelijke taal kan worden gecommuniceerd.
Basiskennis als springplank voor een studie of beroep.

Schadelijk voor de (terechte)diagnose dyslexie

Het vertroebelt bovendien het zicht op die andere groep scholieren. Scholieren met een terechte diagnose dyslexie die vaak over één kam geschoren worden met de groep die “gewoon” een leesachterstand opliepen door andere factoren. Zij worden ondanks al die andere talenten vaak niet of te laat opgemerkt en dus te laat begeleid.

Maar… hoe gaat minister Wiersma deze al decennialange ontwikkeling te lijf?

Persoonlijk zou ik zeker een kijkje nemen over de grens bij landen waar het (lees)onderwijs al decennia lang internationaal hoog aangeschreven staat. Landen  zoals Finland waar hoge (nascholings)eisen en zelfs universitaire opleidingen voor docenten normaal zijn. Maar … er is ook een boeiend alternatief waarmee je het draagvlak voor verbetering van het leesonderwijs groter maakt. Het gebruiken van een burgerraad. Hierover meer in de volgende blog volgende week!

Meer over leesonderwijs?
https://www.logopedie-dyslexie-silvia-linssen.nl/blog166-lezen-is-vanzelfsprekend-dankzij-dyslexiebegeleiding/

Meer lezen over hoe goed het onderwijs in andere landen is?
https://www.currentschoolnews.com/nl/onderwijs-nieuws/beste-onderwijssysteem-ter-wereld/

Lees meer
Lezen is vanzelfsprekend dankzij dyslexiebegeleiding.

Blog#166-Lezen is vanzelfsprekend dankzij dyslexiebegeleiding

Lezen is vanzelfsprekend dankzij dyslexiebegeleiding

Het was druk in het tuincentrum afgelopen zaterdag. Het personeel probeerde de onderbezetting zo goed mogelijk te compenseren.
Wachtend op mijn beurt doodde ik de tijd met genieten van de bloemenpracht om me heen. Er zijn wel slechtere wachtplekjes te bedenken, toch? Een klant kwam binnen, passeerde me en draaide zich toen om.
“Silvia?”, vroeg ze aarzelend. Mijn verbaasde gezicht ziend, ter verduidelijking: “Jij bent toch Silvia  of vergis ik me? Je hebt onze oudste een tijdje begeleid vanwege haar dyslexie. Lezen is nu zo vanzelfsprekend dankzij jouw dyslexiebegeleiding.”

Lezen was een frustratie

Langzaam kwamen er beelden bovendrijven geholpen door het gelijkende gezicht van haar moeder. De frustraties bij het lettergreep lezen om toch het vereiste leestempo van de groep te kunnen bijbenen. Nooit op toon kunnen lezen en alleen stillezend nog iets begrijpen van wat er gelezen was. Ik hoor bijna weer haar zucht als uiting van de frustratie.

Spelling een bron van kortsluiting

De terugkerende ergernis want waarom schrijf je verbreedde, verbreden en verbrede en wanneer wat? Af en toe een traantje van drift, ergernis of schaamte. Samen gingen we dit mistige spinnenweb te lijf en langzaam ontwarden we de knoop.

Leesprobleem overwinnen?

“Je zult wel even moeten graven in je geheugen, want het is minstens 10 jaar geleden”, ging haar moeder vrolijk verder. “ Ik heb zo vaak je even willen bellen of mailen om je te bedanken, maar je weet hoe dat gaat… Het komt er vaak niet van, maar nu ik je zie en je toch moet wachten…”
Een fantastisch vervolg werd me verteld. Geslaagd voor de middelbare school, een propedeuse gehaald voor een technisch toekomstig beroep en toen toch de switch durven maken.

Een talig beroep kiezen met dyslexie kan ook!

 “Een talig beroep is meestal niet weggelegd voor mensen met dyslexie”, vertelde me ooit een orthopedagoog. Studies als rechten, psychologie, maar ook beroepen als medicijnen lijken niet zo te matchen met dyslexie.

Maar…

Wat doe je dan als een van die (lees) beroepen jouw droom was? Deze dochter ging de uitdaging aan en koos voor een van die beroepen. “Ze leest alles wat los en vast zit en niet alleen rond haar studie. Het lijkt soms wel of er nooit leesproblemen zijn geweest”, vertelde haar moeder vol trots.

Spelling is beter dan van leeftijdsgenoten

“Het mooiste komt nog rond die hardnekkige spellingproblemen”, ging ze verder…
“Ze ziet de spellingfouten bij haar studiegenoten en die kunnen onmogelijk allemaal de diagnose dyslexie hebben! Jouw aanpak werkte dus op beide gebieden en daar zijn we je heel dankbaar voor. Zo, je bent denk ik bijna aan de beurt, dus ik ga weer verder”, besloot ze lachend haar verhaal.
Inderdaad, de rij wachtenden was geslonken …. Zelden heb ik zo genoten van wachten!

Meer over leesbegeleiding weten? https://www.logopedie-dyslexie-silvia-linssen.nl/blog164-ook-moe-na-een-leesbeurt/

De spellingaanpak zonder inprenten? https://www.spellingprof.nl  

Lees meer
Zorgwekkend te kort aan beroepsbeoefenaren

Blog#167-Zorgwekkend te kort aan beroepsbeoefenaren

Het zorgwekkend te kort aan beroepsbeoefenaren

Wij Nederlanders houden volgens het artikel quick fix uit het NRC van korte termijn oplossingen. In veel branches begint een tekort aan arbeidskrachten een rol te spelen.
Huisartsen geven aan niet langer praktijkhouder te willen zijn, maar gaan o.a. liever in dienstverband werken.
Scholen huren zzp-ers in om het tekort aan onderwijzend personeel te compenseren.
Ook op mijn paramedisch vakgebied zijn er steeds meer berichten van oplopende wachtlijsten en openstaande vacatures voor logopedisten.
Kortom….
Noem een bedrijfstak of beroep en dikke kans dat er vacatures openstaan die niet snel worden ingevuld.
Wat zijn de verborgen redenen van het tekort aan beroepsbeoefenaren?

Is er een relatie tussen dat te kort aan beroepsbeoefenaren en de vergrijzing of spelen meer factoren een rol?

Natuurlijk speelt vergrijzing een rol, maar of het de beslissende rol is, valt te betwijfelen.

Bezuinigingen en de rol van de regeltjes cultuur/overheid

  • In het onderwijs zijn gedreven professionals die hun meerwaarde aantoonden al tijden wegbezuinigd met grote gevolgen voor de kwaliteit van het onderwijs. Het “inclusief” onderwijs was het toverwoord, maar men vergat daarbij alle expertise die bij het speciale onderwijs een zo vanzelfsprekende rol van betekenis speelde.
  • In de gezondheidszorg blijken veel betrokken hulpverleners hun (witte) jas aan de wilgen te hebben gehangen. Veel zorg kon ook uitstekend door huisartsen en hun gespecialiseerde werknemers worden gedaan en zo bespaarden we met ons allen op de dure tweede lijnszorg in o.a. ziekenhuizen. Vervolgens werd als dank voor hun extra werk verder bezuinigd bij huisartsen.
  • In de logopedische zorg was het niet anders. Ik hoor ons nog roepen dat wij als eerste lijn logopedisten steeds meer “langdurige begeleiding” zouden moeten leveren aan de hulpvragers die niet meer de uitstekende logopedische zorg in het speciaal onderwijs kregen vanwege de bezuinigingsdrift. Het resultaat was wat wij vreesden: Ontevreden zorgverzekeraars die het paramedische budget zagen groeien en hun antwoord? Jarenlang geen cent verhoging bij het behandelingstarief. En.. nee.. al die objectieve enquêtes die vervolgens onze waarschuwingen bevestigden, veranderden er niets aan. Daar zijn alleen dure externe bureaus beter van geworden….
  • Zo zie je een soort forensisch verkeer ontstaan waarbij onderwijsmensen het werkveld verwisselen voor een carrière in de gezondheidszorg en omgekeerd. Hopend op meer werkvoldoening en mogelijk een beter salaris.
    Tegelijkertijd zijn er nog steeds veel mensen die tot de potentiële arbeidsmarkt horen en aan de zijlijn staan.

Wat is die korte termijn oplossing voor het te kort aan beroepsbeoefenaren?

  • Gaat de overheid een “blikje arbeidsmigranten “ openen?
  • Gaan de zorgverzekeraars en beroepsverenigingen zich eens echt achter de oren krabben hoe ze het zo ver hebben laten komen? Een te kort aan allerlei essentiële beroepen in een rijk land als Nederland om van de overige maatschappelijke problemen maar even te zwijgen?

De quick fix ideologie voor het zorgwekkende te kort aan beroepsbeoefenaren

In de “quick fix ideologie” zou arbeidsmigranten een optie zijn, maar hetzelfde artikel toont ook de maatschappelijke nadelen die daaraan kleven. Bovendien…. Wat doen al die waardevolle weglopers/baanswitchers als ook het arbeidsgras van de buren minder groen blijkt te zijn?

Verborgen redenen van het zorgwekkende te kort aan beroepsbeoefenaren

De verborgen redenen van het tekort aan beroepsbeoefenaren zijn voor een deel bekend.
Naast de eerder genoemde rol van de vergrijzing spelen onvoldoende loon en je niet gewaardeerd voelen een belangrijke rol. Als ik puur naar mijn beroepssituatie kijk, zijn er veel belangrijke factoren die minder bekend zijn bij het grote publiek.

Belangrijke factoren voor het zorgwekkende te kort aan beroepsbeoefenaren

  • Het afgepakte vertrouwen in de vakkennis van de deskundigen.
  • Wantrouwen die ervoor in de plaats kwam via de doorgeschoten regel- en controledrift via in het leven geroepen bureautjes en dure (overhead) besturen.
  • De afvinklijstjes en overige tijdrovende, vaak onbetaalde controlerende eisen die voor zorgverzekeraars  belangrijker zijn geworden dan de zorgverlening zelf. Zorgverlening waarbij de hulpvrager en het op te lossen probleem toch ooit centraal stonden.
  • Een schools puntensysteem om je beroep te mogen blijven uitoefenen in plaats van uitgaan van de verantwoordelijkheid en beroepsmatige nieuwsgierigheid naar nieuwe ontwikkelingen.
  • Zorgverzekeraars die steeds machtiger worden en vanuit hun ivoren toren bepalen of jij ” klasse excellent” of “niet deskundig genoeg” bevonden bent. Dit gebaseerd op een jaarlijks groeiend en dwingend inventarisatielijst, waar elke met “nee” beantwoorde vraag je lot bezegelt tot het laagste, ondeskundige niveau.
  • Beroepsverenigingen die daar in mijn optiek in meegaan met als argument:
    “als wij de kwaliteitsregels niet bewaken/bedenken, wordt het door de zorgverzekering gedaan. Wat heb je dan liever?” Toeval dat er vacatures zijn voor beleidsmedewerkers?

Vraag het de hulpzoekende eens zelf…

Natuurlijk is kwaliteit leveren belangrijk, maar….
Hoe is het ooit zover gekomen dat de relatie tussen beroepsbeoefenaar en de cliënt/patiënt en de op te lossen hulpvraag ondergeschikt zijn gemaakt aan steeds maar meer regeltjes?
Hoe zeker ben je dat je dankzij al die controlerende regels nog wel de juiste beroepsbeoefenaren overhoudt? Zij die zelfstandig vanuit beroepsliefde en inhoudelijke kennis hun beslissingen nemen bij de hulpvraag van hun cliënt of patiënt? Of houd je diegenen over die vaardig lijstjes kunnen vullen in de tijd van de patient?

Druk met afvinken en basale omgangsregels vergeten

Zo kan het dan gebeuren dat een volwassen patiënt in een volle wachtkamer op een kleinerende manier wordt toegesproken. Waarin diezelfde volle wachtkamer “meegeniet” van het op luide toon gevoerde vraaggesprek in een onderzoekskamer. Is dat wat er gebeurt bij de als “klasse excellent” uitverkoren hulpverlener? Zijn we zo druk met al die controlerende lijstjes dat we het meest basale uit het oog verliezen namelijk de respectvolle benadering, privacy en last but not least het (zo goed mogelijk) oplossen van de klacht samen met die hulpvrager?

Wat wensen al die beroepsbeoefenaren dan?

Als je het mij persoonlijk vraagt, zou ik terug willen naar de periode waarin ik volledig autonoom mijn werk kon doen.
De periode waarin collegiaal overleg inhoudelijk was en niet overruled werd door de opgelegde wijze van geformuleerde notulen.
Notulen die vervolgens als een tentamen werden beoordeeld door …  die bureautjes.. en zelfs werden teruggestuurd als inhoud belangrijker voor ons was dan die verplichte formuleringseisen.
Ik denk met weemoed terug aan het moment waarop ik als beroepsbeoefenaar volledig werd vertrouwd, gerespecteerd voelde en me helemaal kon richten op degene die mijn expertise vroeg.
Hoe zag dat er ooit ook alweer uit?

  • Liefde en interesse in het beroep met een vanzelfsprekende honger om bij te scholen.
  • Geen controle want als gedreven beroepsbeoefenaar blijf je nieuwsgierig naar de ontwikkelingen op jouw vakgebied. Daar heb ik geen puntensysteem voor nodig!
  • Er was als vanzelfsprekend geen aandacht voor al die randverschijnselen waarmee zorgverzekeraars, beroepsvereniging en opgetuigde bureaus een eigen leven gingen leiden. Een ontwikkeling die ongemerkt uitgroeide tot een uitdijend monster dat alle deskundige, gedreven beroepsbeoefenaren de maat ging nemen.
  • En er was daarom ook geld beschikbaar voor een eerlijke beloning want mijn bijdrage was/is van maatschappelijk belang.

Helaas….
Wat we nu zien is de ontwikkeling van dat monster dat bovendien zo geldverslindend is dat het in zijn “overlevingsdrang” het kind met het badwater weggooit.

Wie betalen de tol?

  • Al die scholieren die hun vakkenpakket zien inkrimpen vanwege een gebrek aan docenten.
  • De onderwijskwaliteit die hard achteruitgaat met alle gevolgen voor de deskundigheid van de toekomstige. Beroepsbeoefenaren die (ironie van het lot) dan tijdens de controledrift met trucs hun benedenmaatse niveau leren verdoezelen.
  • Een tekort aan huisartsen, agenten, leerkrachten en noem maar op…
  • Jij en ik die hulp vragen op ongeacht welk terrein, maar niet ( op tijd) geholpen kunnen worden door het zorgwekkende te kort aan beroepsbeoefenaren.
  • Uiteindelijk dus wij allen, de maatschappij, want wat kun je nog verwachten van een maatschappij? Een maatschappij die beroepsbeoefenaars heeft afgeleerd om zelfstandig en met eigen verantwoordelijkheid zijn werk te doen?

Onderstaand artikel inspireerde mij tot deze blog:
https://www.nrc.nl/nieuws/2022/05/06/in-nederland-zijn-we-dol-op-de-quick-fix-a4123680

Meer lezen over dit onderwerp?
https://www.logopedie-dyslexie-silvia-linssen.nl/logopedie-door-de-jaren-heen/

Lees meer

Testimonials