Categorie: Logopedie/divers

Zorgwekkend te kort aan beroepsbeoefenaren
22 juni 2022

Blog#171-Personeelstekort en de oplossing

Personeelstekort en de oplossing

Onlangs las ik dit boeiende bericht op LinkedIn van Rob de Graaf. Hopelijk vind je het geen probleem dat ik er een stukje uit citeer ter opfrissing van ieders geheugen.

Klein stukje citaat:

 Personeelstekort! Heb jij de oplossing? Ik denk het wel. 
Je kunt er niet omheen. In Nederland is er in bijna alle sectoren wel personeelstekort. De kranten staan er vol mee en de gevolgen zijn dagelijks voelbaar. Een tunnel op slot of uren in de rij op Schiphol.”

een stukje verder….

Personeelstekort gericht op de zorg

“Waar ik me steeds over verbaas, is dat we blijven schreeuwen om nieuw personeel.
Ik neem de zorg als voorbeeld. Heb je enig idee wat de zorgkosten zijn in de Zorgverzekeringswet? Dit is een bedrag van maar liefst
€ 48,5 miljard euro. En als je je er dan in verdiept dan gaat het al snel duizelen, de zorgkosten in 2020 waren € 111 miljard.
Kortom; er wordt heel veel geld uitgeven aan de zorg.
Dan wil ik graag met jullie kijken naar de processen in de zorg. Hoeveel procent van alle handelingen in de zorg is niet goed, dubbel of moet opnieuw worden uitgevoerd? Dit is 70-80%. WOW!
Dus even een snelle rekensom: Halen we 70% van alle verspillingen weg? Dan is er dus veel minder werk, weg personeelsprobleem in de zorg.
Dan is de grote vraag, waarom blijf ik maar vacatures zien voor zorgpersoneel? En waarom is er maar een handjevol zorginstellingen die zeggen “we gaan onze processen opnieuw inrichten”.

En:
“Een deel van de oplossing ligt dus gewoon op straat, nu allemaal onder die steen vandaan!
Hoe denk jij hierover? Is het aanpassen van de werkprocessen en het voorkomen van verspillingen de oplossing van het personeelstekort?”

Mijn gedachte rond het oplossen van een deel van het personeelstekor?

Het personeelstekort begint met het verlies van autonomie in je werk

In de onderstaande blog *  mijn ervaring op het moment dat ik al een aantal zorgverzekeringscontracten niet meer wilde tekenen  Nee,  er was op dat moment nog geen schreeuwend te kort aan zorgpersoneel, maar wel een steeds grotere zorg over de toenemende uitgaven op het gebied van de gezondheidszorg. De grote vergrijzingsgolf kwam ook al dichterbij. Als Zzp-er voelde ik me vooral gefrustreerd omdat efficiënt werken niet werd beloond.  Jarenlange ervaring en tevreden hulpvragers? Het telde niet meer mee. De protocollen, dwingende vragenlijsten ook in te vullen door de hulpvragers, de controle drift en geld verspillende “auditlegbatterijen als bio industrie” schoten als paddenstoelen uit de grond. Diezelfde ontwikkeling zag je ook in andere kostbare overhead zoals bij zorgverzekeringen die al fuserend steeds meer macht kregen en op de stoel van de professional gingen zitten.. De autonomie, mijn vakkennis werd steeds meer gevangen in knellende regeltjes, waarvan ik het nut vaak niet inzag. Ze kostten bakken met tijd. Tijd, aandacht en zorg die ik liever wilde geven aan mijn hulpvrager en de direct betrokkenen.
Het beroep waar ik ooit vol overtuiging  voor gekozen had…  Ik betrapte me erop dat ik een belangstellende aankomende student vroeg of ze goed wist waar ze voor koos…. Het was in ieder geval niet meer het beroep waar ik destijds vol overtuiging voor koos.
Hoeveel tijd, geld en frustratie je bij hulpvrager en hulpverlener kunt besparen lees je in diezelfde blog*.

Personeelstekort en de oplossing?
Wat krijg je als bonus als  je de autonomie teruggeeft?

Als je het vertrouwen teruggeeft aan de beroepsbeoefenaars komt de waardering en het werkplezier in het gekozen beroep terug.  Er is geldbesparing omdat onnodige tijdrovende regeltjes die afleiden van waar het werkelijk om draait, worden geschrapt.  Werkplezier  via het vertrouwen in de beroepsbeoefenaars waarmee je de weggelopen gefrustreerde professionals laat teugkomen, want ze kozen ooit niet voor niets voor dat mooie beroep. Zelfs al zou je een deel van de financiële besparing  gebruiken om die zorgverleners in al die sectoren eindelijk een goed salaris te geven, dan nog zou het heel goed mogelijk zijn dat er nog steeds flink bespaard wordt.
#verspilling #zorg #verandering #kosten

Lees hier: Hoe besparend zorg kan zijn, Dat was de zorg zoals ik die koester van voor de regeltjesdrift en dure overhead!
https://www.logopedie-dyslexie-silvia-linssen.nl/contractvrij-logopedie-met-restitutiepolis/

 en/of

https://www.logopedie-dyslexie-silvia-linssen.nl/category/logopedie-divers/

https://www.logopedie-dyslexie-silvia-linssen.nl/logopedie-door-de-jaren-heen/

Zelf je spelling verbeteren? https://www.spellingprof.nl

 

Lees meer
Zorgwekkend te kort aan beroepsbeoefenaren
10 mei 2022

Blog#167-Zorgwekkend te kort aan beroepsbeoefenaren

Het zorgwekkend te kort aan beroepsbeoefenaren

Wij Nederlanders houden volgens het artikel quick fix uit het NRC van korte termijn oplossingen. In veel branches begint een tekort aan arbeidskrachten een rol te spelen.
Huisartsen geven aan niet langer praktijkhouder te willen zijn, maar gaan o.a. liever in dienstverband werken.
Scholen huren zzp-ers in om het tekort aan onderwijzend personeel te compenseren.
Ook op mijn paramedisch vakgebied zijn er steeds meer berichten van oplopende wachtlijsten en openstaande vacatures voor logopedisten.
Kortom….
Noem een bedrijfstak of beroep en dikke kans dat er vacatures openstaan die niet snel worden ingevuld.
Wat zijn de verborgen redenen van het tekort aan beroepsbeoefenaren?

Is er een relatie tussen dat te kort aan beroepsbeoefenaren en de vergrijzing of spelen meer factoren een rol?

Natuurlijk speelt vergrijzing een rol, maar of het de beslissende rol is, valt te betwijfelen.

Bezuinigingen en de rol van de regeltjes cultuur/overheid

  • In het onderwijs zijn gedreven professionals die hun meerwaarde aantoonden al tijden wegbezuinigd met grote gevolgen voor de kwaliteit van het onderwijs. Het “inclusief” onderwijs was het toverwoord, maar men vergat daarbij alle expertise die bij het speciale onderwijs een zo vanzelfsprekende rol van betekenis speelde.
  • In de gezondheidszorg blijken veel betrokken hulpverleners hun (witte) jas aan de wilgen te hebben gehangen. Veel zorg kon ook uitstekend door huisartsen en hun gespecialiseerde werknemers worden gedaan en zo bespaarden we met ons allen op de dure tweede lijnszorg in o.a. ziekenhuizen. Vervolgens werd als dank voor hun extra werk verder bezuinigd bij huisartsen.
  • In de logopedische zorg was het niet anders. Ik hoor ons nog roepen dat wij als eerste lijn logopedisten steeds meer “langdurige begeleiding” zouden moeten leveren aan de hulpvragers die niet meer de uitstekende logopedische zorg in het speciaal onderwijs kregen vanwege de bezuinigingsdrift. Het resultaat was wat wij vreesden: Ontevreden zorgverzekeraars die het paramedische budget zagen groeien en hun antwoord? Jarenlang geen cent verhoging bij het behandelingstarief. En.. nee.. al die objectieve enquêtes die vervolgens onze waarschuwingen bevestigden, veranderden er niets aan. Daar zijn alleen dure externe bureaus beter van geworden….
  • Zo zie je een soort forensisch verkeer ontstaan waarbij onderwijsmensen het werkveld verwisselen voor een carrière in de gezondheidszorg en omgekeerd. Hopend op meer werkvoldoening en mogelijk een beter salaris.
    Tegelijkertijd zijn er nog steeds veel mensen die tot de potentiële arbeidsmarkt horen en aan de zijlijn staan.

Wat is die korte termijn oplossing voor het te kort aan beroepsbeoefenaren?

  • Gaat de overheid een “blikje arbeidsmigranten “ openen?
  • Gaan de zorgverzekeraars en beroepsverenigingen zich eens echt achter de oren krabben hoe ze het zo ver hebben laten komen? Een te kort aan allerlei essentiële beroepen in een rijk land als Nederland om van de overige maatschappelijke problemen maar even te zwijgen?

De quick fix ideologie voor het zorgwekkende te kort aan beroepsbeoefenaren

In de “quick fix ideologie” zou arbeidsmigranten een optie zijn, maar hetzelfde artikel toont ook de maatschappelijke nadelen die daaraan kleven. Bovendien…. Wat doen al die waardevolle weglopers/baanswitchers als ook het arbeidsgras van de buren minder groen blijkt te zijn?

Verborgen redenen van het zorgwekkende te kort aan beroepsbeoefenaren

De verborgen redenen van het tekort aan beroepsbeoefenaren zijn voor een deel bekend.
Naast de eerder genoemde rol van de vergrijzing spelen onvoldoende loon en je niet gewaardeerd voelen een belangrijke rol. Als ik puur naar mijn beroepssituatie kijk, zijn er veel belangrijke factoren die minder bekend zijn bij het grote publiek.

Belangrijke factoren voor het zorgwekkende te kort aan beroepsbeoefenaren

  • Het afgepakte vertrouwen in de vakkennis van de deskundigen.
  • Wantrouwen die ervoor in de plaats kwam via de doorgeschoten regel- en controledrift via in het leven geroepen bureautjes en dure (overhead) besturen.
  • De afvinklijstjes en overige tijdrovende, vaak onbetaalde controlerende eisen die voor zorgverzekeraars  belangrijker zijn geworden dan de zorgverlening zelf. Zorgverlening waarbij de hulpvrager en het op te lossen probleem toch ooit centraal stonden.
  • Een schools puntensysteem om je beroep te mogen blijven uitoefenen in plaats van uitgaan van de verantwoordelijkheid en beroepsmatige nieuwsgierigheid naar nieuwe ontwikkelingen.
  • Zorgverzekeraars die steeds machtiger worden en vanuit hun ivoren toren bepalen of jij ” klasse excellent” of “niet deskundig genoeg” bevonden bent. Dit gebaseerd op een jaarlijks groeiend en dwingend inventarisatielijst, waar elke met “nee” beantwoorde vraag je lot bezegelt tot het laagste, ondeskundige niveau.
  • Beroepsverenigingen die daar in mijn optiek in meegaan met als argument:
    “als wij de kwaliteitsregels niet bewaken/bedenken, wordt het door de zorgverzekering gedaan. Wat heb je dan liever?” Toeval dat er vacatures zijn voor beleidsmedewerkers?

Vraag het de hulpzoekende eens zelf…

Natuurlijk is kwaliteit leveren belangrijk, maar….
Hoe is het ooit zover gekomen dat de relatie tussen beroepsbeoefenaar en de cliënt/patiënt en de op te lossen hulpvraag ondergeschikt zijn gemaakt aan steeds maar meer regeltjes?
Hoe zeker ben je dat je dankzij al die controlerende regels nog wel de juiste beroepsbeoefenaren overhoudt? Zij die zelfstandig vanuit beroepsliefde en inhoudelijke kennis hun beslissingen nemen bij de hulpvraag van hun cliënt of patiënt? Of houd je diegenen over die vaardig lijstjes kunnen vullen in de tijd van de patient?

Druk met afvinken en basale omgangsregels vergeten

Zo kan het dan gebeuren dat een volwassen patiënt in een volle wachtkamer op een kleinerende manier wordt toegesproken. Waarin diezelfde volle wachtkamer “meegeniet” van het op luide toon gevoerde vraaggesprek in een onderzoekskamer. Is dat wat er gebeurt bij de als “klasse excellent” uitverkoren hulpverlener? Zijn we zo druk met al die controlerende lijstjes dat we het meest basale uit het oog verliezen namelijk de respectvolle benadering, privacy en last but not least het (zo goed mogelijk) oplossen van de klacht samen met die hulpvrager?

Wat wensen al die beroepsbeoefenaren dan?

Als je het mij persoonlijk vraagt, zou ik terug willen naar de periode waarin ik volledig autonoom mijn werk kon doen.
De periode waarin collegiaal overleg inhoudelijk was en niet overruled werd door de opgelegde wijze van geformuleerde notulen.
Notulen die vervolgens als een tentamen werden beoordeeld door …  die bureautjes.. en zelfs werden teruggestuurd als inhoud belangrijker voor ons was dan die verplichte formuleringseisen.
Ik denk met weemoed terug aan het moment waarop ik als beroepsbeoefenaar volledig werd vertrouwd, gerespecteerd voelde en me helemaal kon richten op degene die mijn expertise vroeg.
Hoe zag dat er ooit ook alweer uit?

  • Liefde en interesse in het beroep met een vanzelfsprekende honger om bij te scholen.
  • Geen controle want als gedreven beroepsbeoefenaar blijf je nieuwsgierig naar de ontwikkelingen op jouw vakgebied. Daar heb ik geen puntensysteem voor nodig!
  • Er was als vanzelfsprekend geen aandacht voor al die randverschijnselen waarmee zorgverzekeraars, beroepsvereniging en opgetuigde bureaus een eigen leven gingen leiden. Een ontwikkeling die ongemerkt uitgroeide tot een uitdijend monster dat alle deskundige, gedreven beroepsbeoefenaren de maat ging nemen.
  • En er was daarom ook geld beschikbaar voor een eerlijke beloning want mijn bijdrage was/is van maatschappelijk belang.

Helaas….
Wat we nu zien is de ontwikkeling van dat monster dat bovendien zo geldverslindend is dat het in zijn “overlevingsdrang” het kind met het badwater weggooit.

Wie betalen de tol?

  • Al die scholieren die hun vakkenpakket zien inkrimpen vanwege een gebrek aan docenten.
  • De onderwijskwaliteit die hard achteruitgaat met alle gevolgen voor de deskundigheid van de toekomstige. Beroepsbeoefenaren die (ironie van het lot) dan tijdens de controledrift met trucs hun benedenmaatse niveau leren verdoezelen.
  • Een tekort aan huisartsen, agenten, leerkrachten en noem maar op…
  • Jij en ik die hulp vragen op ongeacht welk terrein, maar niet ( op tijd) geholpen kunnen worden door het zorgwekkende te kort aan beroepsbeoefenaren.
  • Uiteindelijk dus wij allen, de maatschappij, want wat kun je nog verwachten van een maatschappij? Een maatschappij die beroepsbeoefenaars heeft afgeleerd om zelfstandig en met eigen verantwoordelijkheid zijn werk te doen?

Onderstaand artikel inspireerde mij tot deze blog:
https://www.nrc.nl/nieuws/2022/05/06/in-nederland-zijn-we-dol-op-de-quick-fix-a4123680

Meer lezen over dit onderwerp?
https://www.logopedie-dyslexie-silvia-linssen.nl/logopedie-door-de-jaren-heen/

Lees meer
Terug naar "offline" werken?
31 januari 2022

Blog#155-Terug naar offline werken?

“ Ga jij ooit nog terug naar offline werken?” Het gesprek ging bij de kapper over weer kunnen werken na een periode dicht. Over mensen die helaas geen keuze hebben omdát ze hun diensten niet online kunnen aanbieden. Hoe fijn het is als je veilig vanuit huis kunt werken en ja, elk voordeel heeft natuurlijk ook nadelen…

Terug naar offline werken?

Ik moest even nadenken en in gedachte passeerde de afgelopen 2 jaar de revue. Natuurlijk heb ik er patiënten/cliënten door gemist, maar er zijn ook afspraken juist wèl mogelijk geweest zoals van:

  • De cursist die in België woonde en in de eerste lockdown niet de grens over mocht. We deden nog net de intake en de instaptoets Nederlands in mijn praktijk en daarna sloot de grens. De hele cursus ging via internet.
  • De slechthorende die twee dorpen verderop woonde en evenwichtsproblemen had. De cursus spraakafzien ging prima!
  • De scholier die voor zijn eindexamen zat en de Nederlandse taal nog onvoldoende beheerste om een Nederlands eindexamen te halen
  • Degene die vanuit zijn werk promotiekansen kreeg mits hij zijn Nederlands verbeterde
  • De scholieren met dyslexie waarvan er éen dankzij de gegarandeerde continuïteit die zo wel kon worden gegeven met succes het eindexamen haalde.
  • De ouders die dankzij mijn blogs over dyslexie en hoogbegaafdheid hun tienerkind vanuit een andere provincie aanmeldden voor begeleiding.
  • Ja zelfs toen onze vakanties niet gelijk liepen en ik eerder naar mijn vakantiestekje afreisde, ging bij een paar mensen de afspraak gewoon door.

Een nieuwe doelgroep gevonden

Veel mensen hebben in hun werk en studie nadelen ervaren vanwege Corona en alle daarmee gepaard gaande maatregelen.
Ik prijs me gelukkig dat ik dankzij internet me kon aanpassen en een nieuwe doelgroep heb gevonden.
Waren afstand, een flinke verkoudheid of slechte weersomstandigheden in het verleden spelbrekers?  Nu spelen ze niet langer een rol van betekenis om een afspraak te maken!

Wie is die nieuwe doelgroep die online afspraken kan maken?

  • Je bent 10/11 jaar of ouder.
  • Er is sprake van dyslexie/dysorthografie.
  • Nederlands heeft extra aandacht nodig voor je studie of werk.
  • Jouw buitenlandse werknemer mag of moet van jou Nederlands leren.
  • Je bent slechthorendheid, je draagt een hoortoestel en een cursus spraak afzien is een zinvolle aanvulling om helemaal mee te kunnen doen.
  • Dyslexie was tot kort geleden nooit een probleem, maar opeens wordt het toch een obstakel. De bovenbouw van je middelbare school stelt hoge(re) eisen aan je.

Meer lezen over online afspreken bij Silvia Linssen?
https://www.logopedie-dyslexie-silvia-linssen.nl/fysieke-afspraak-of-online-afspraak/

Meer over NT2? https://www.dutchlessonveldhoven.nl 

Lees meer
Duurder wordende gezondheidszorg kan goedkoper.
5 januari 2022

Blog#151-Duurder wordende gezondheidszorg kan goedkoper

De duurder wordende gezondheidszorg goedkoper maken kan!

10 januari 2022: Een nieuw kabinet bij de koning op het bordes en elk departement heeft de uitdaging om het toebedeelde budget zo goed mogelijk te besteden…
Voor diegene die over gezondheidszorg de scepter gaat zwaaien in deze Coronatijd een verantwoordelijke taak.
Naast het gegeven om ons veilig en verstandig uit deze pandemie te loodsen, zucht de gezondheidszorg al jaren onder de uitdijende kosten. Maar… Duurder wordende gezondheidszorg kan goedkoper, echt!

De zorgmedewerkers in alle sectoren zuchten al jaren

want…..
Waar is hun professionele autonomie gebleven?
Het vertrouwen dat zij het beste weten hoe hun werk zo efficiënt,  verantwoord en effectief mogelijk in te richten.

Verandert er dan nooit iets?

Inmiddels heb ik al enige jaren geen contracten meer afgesloten en gaan veel ergernissen rond de in mijn ogen uit de hand gelopen controledrift aan mij voorbij. Natuurlijk spreek ik nog collega’s, zie ik hun berichten op LinkedIn en is er ruimte voor collegiaal overleg.

Dan merk ik:

Er is nog niets geleerd over efficiency en doelmatig inzetten van collegiale expertise als ik:

  • de zorgen lees van de huisartsen omdat hun praktijkondersteuners onbetaalbaar dreigen te worden dankzij andere  (verkeerde) besteding van de zorgverzekeringsgelden
  • met hen de arrogantie ervaar van de overheid als zij als een klein kind beschuldigd worden van GGD-tje spelen toen het Boosteren een organisatorische ramp dreigde te worden
  • lees dat de macht van de zorgverzekeraar nog steeds niet aan banden is gelegd en zij geld over de balk gooien met dure reclames
  • hoor dat “lucratieve” auditbureaus volop werk hebben
  • collega’s hoor verzuchten dat elk jaar de lat weer hoger wordt gelegd in plaats van lager en zij zich in wanhoop afvragen wanneer de geleverde kwaliteit eindelijk eens goed genoeg is?

De duurder wordende gezondheidszorg kán goedkoper

De meest voor de hand liggende remedie om de steeds duurder wordende gezondheidszorg in te dammen?

  • Begin met alle overbodige en geldverslindende (controle) regels te schrappen.
  • Geef werk weer terug aan de professional.
  • Schrap tijdverslindende, overbodige protocollen en besteed de vrijgekomen tijd aan de zorgvrager.
  • Dit bespaart meteen weer op controlerende baantjes van auditbureaus die als paddenstoelen uit de grond zijn gekomen.
  • Zet de preventie centraal, want voorkomen is nog altijd goedkoper dan genezen.
  • Schrap al die dure reclames voor de zorgverzekeringen.
  • Vervang die marktwerking waardoor concurrenten elkaar juist gingen tégenwerken in plaats van samenwerken. Verantwoorde en efficiënte zorg is volgens mij vooral gebaseerd op samenwerking, het delen van expertise en collegialiteit.

Duurder wordende gezondheidszorg kan goedkoper….

De budgettering terug?
Tegenstanders zijn er voor elk plan, maar de vroegere budgettering had ook goede kanten. Het was in ieder geval een probaat middel om onnodige en eindeloze behandelingen te voorkomen.
Mijn eigen ervaring uit die tijd?
Slim gebruik maken van elkaars expertise/specialisme. Destijds wilde ik zoveel mogelijk patiënten/cliënten  helpen met het toebedeelde budget. Dat betekent in de praktijk “uitruilen” of verwijzen van de hulpvrager naar de juiste collega. Zo besteedde ik mijn budget zo doelmatig mogelijk en kreeg de hulpvrager de best mogelijke hulp. Het betekent dat je elkaars en  eigen expertise goed moet kennen maar ook vooral goed gaat communiceren en samenwerken!!

Hoop vestigen op een minister uit het werkveld

Inmiddels is alle hoop gevestigd op de minister die uit het werkveld komt. Hij wordt nog voor de beëdiging al door mensen uit het werkveld bestookt met waardevolle adviezen. Zijn daadkracht en ergernis over de stroperigheid waarmee besluiten werden genomen, geven hoop. Gaat er eindelijk een andere wind waaien en zijn er koerswijzigingen op komst?

Democratie maar ook vaart in besluitvorming en uitvoering

Nu maar hopen dat hij al die adviezen kan realiseren en de stroperigheid van langdurige debatten, stemmingen en trage uitvoering van plannen eens achterwege blijven. Democratie is een groot goed, maar het geduld van de zorgprofessional is al veel te lang op de proef gesteld.

https://www.logopedie-dyslexie-silvia-linssen.nl/contractvrij-logopedie-met-restitutiepolis/

 

Meer lezen over andere benaderingen bij spellingstoornissen/dyslexie? https://www.spellingprof.nl  

 

 

 

 

 

Lees meer
Dyslexiebehandelingen zien als een proces.
8 december 2020

Blog#118-Maak zorg fors eenvoudiger update

“Maak zorg fors eenvoudiger”

Zó startte mijn blog en noodkeet in juni van dit jaar en voor de geïnteresseerden: onderaan vind je de link voor de hele blog.  De aanleiding was een artikel uit het NRC*. Door allerlei maatschappelijke ontwikkelingen is het tijd voor een update:
Maak zorg fors eenvoudiger, een update! Voor inspiratie hoef ik niet ver te zoeken als ik de (actuele) nieuwsberichten volg en het thema zorg mag daarbij breed worden geïnterpreteerd als ik bijvoorbeeld kijk naar:

  • de belastingperikelen rond toeslagen zoals de kinderopvang
  • het excuus van de privacywetgeving als het van pas komt
  • het te kort aan o.a. leraren in de randstad

De documentaire van de VPRO*** ( zondagavond 6 december,  ” In Europa, de geschiedenis op heterdaad betrapt” w as voor mij zó herkenbaar dat mijn juni blog om een update vroeg. Daarom hieronder een update van “maak zorg fors eenvoudiger”**. Want wat blijkt keer op keer?

Controle zucht verhoudt zich slecht tot het doelmatig gebruik van geld waar het in oorsprong voor bedoeld is……

In de documentaire  vertolkte de ziekenhuisdirecteur zijn frustratie over verkeerd gebruiken van zorggeld.
Om tegemoet te komen aan de verantwoordingsplicht rond het doelmatig gebruik van zorggeld jegens de zorgverzekeraars werd budget vrij gemaakt. Budget dat nodig is om meer professionals op boekhoudkundig gebied te kunnen bekostigen! Niet moeilijk om te raden waar dat budget vandaan kwam: Precies! Verpleegkundigen (zorggeld) ontslaan om de controle zucht te kunnen bevredigen.

Gedreven professionals versus marktdenken in cijfers en producten

Een duidelijk voorbeeld ervan in deze documentaire?  Het niet op waarde schatten van  gedreven professionals zoals oud-onderwijzer Douwe.
Te vroeg met pensioen gestuurd omdat onderwijs op maat niet te rijmen valt met het marktdenken in het onderwijs. Past het niet in het prestatiegerichte plaatje van de naam van de school ( hoge cijfers, iedereen minstens een HAVO advies) of van het schoolbestuur dan mag je vertrekken. Zijn frustratie kwam o.a. tot uiting in een gesprek met een jonge opvolger.
De vraag van de gepensioneerde aan zijn jonge collega:
Is er ruimte voor “chaos” in je lesprogramma?” Of liever gezegd: ” Is er ruimte voor toeval, voor inspelen op…? “   In de documentaire werd niet verteld waarom de jongere collega die vrijheid had en daarvoor ook de ruimte nam, maar het deed zijn voorganger zichtbaar deugd, dat de leerling centraal werd gesteld.

Een patroon in zaken die misgingen?

Het heeft alles te maken met marktdenken in de publieke sector zoals het streven naar:

  • de beste cijfers en de hoogste CITO scores
  • het minste aantal gegeven behandelingen voor een paramedische klacht
  • het nauwkeurig volgens de eisen toepassen van het uniforme protocol
  • iedereen gelijke kansen dus gelijke behandeling……..
  • hokjesgeest

Het doet me denken aan een product zoals bij een bakker: Het beste brood voor de laagste prijs. En ook dan nog kun je je afvragen wat het beste brood is.

Marktdenken past niet bij menselijke zorg.
Waarom niet?

Omdat we met mènsen werken en niet aan ( eind)producten.
Zoals zelfs een zorgverzekering dezer dagen met het geldverslindende jaarlijkse premievergelijkingsritueel (doelmatig omgaan met zorggeld?) ons dit jaar verleidt met de slogan die ongeveer als volgt gaat:
“We zijn allemaal mensen, maar geen mens is gelijk!”
Laten we díe visie  nu eens in ere herstellen als we het hebben over het werken met mensen.

Verandering van visie begint bij herstel van vertrouwen in de professional
Verandering van visie start bij de verantwoording leggen waar die hóórt!

Zoals ik het zelf ervaarde en verwoordde in (maak zorg fors eenvoudiger):
Ik verlang terug naar de manier van werken van vóór 2006. Althans in mijn beleving als paramedicus. De tijd dat ik met vanzelfsprekende inzet na- en bijscholingen deed zonder aan accreditatiepuntjes te denken, maar puur uit overtuiging, uit liefde voor mijn vak en uit respect voor degenen die mijn hulp inriep. Werkoverleg in de vrije uren? Het mocht qua tijd uitlopen want er ontstonden leerzame collegiale discussies over werkwijze of nieuwe inzichten. Het was ook de tijd ( zonder marktwerking) waarin collega’s nog collega’s waren in plaats van concurrenten of concollega’s. Geen aandacht voor verplichte tijd verspillende administratieve protocollen of je zorgen moeten maken over de juiste formulering in de notulen. Die autonomie en het vertrouwen in de deskundigheid van de professional, maakt het werk zo oneindig veel inhoudsvoller en plezieriger. Het voelt zó anders als je iets doet uit vrije wil en overtuiging. Zó totaal anders dan wanneer een protocol is bedacht achter een bureau van een bestuurder
( extra baanverschaffing van gemeenschapsgeld) die je in een ijzeren keurslijf houdt wat betreft de aanpak van een hulpvraag. 

Collega’s of concurrenten?

Het werken en je beroepsattitude is zo anders  als je weer praat over mijn collega’s in plaats van mijn concurrenten. Concurrentie? Het hoort voor mij bij marktwerking zoals bij een supermarkt, een bakker of een groothandel. Niet bij hulpverlening. Een mens ís geen product en de resultaten die je samen behaalt, zijn een optelsom van wederzijds respect, toewijding, samenspraak, oog voor individuele capaciteiten en talenten. Collegiaal overleg met onderling vertrouwen en gebruikmakend van elkaars expertise. Alles in het belang van de mens die zich aan jou toevertrouwt.
Terminologie uit de marktwerking passen daar niet bij. Tenzij jij jezelf graag ziet als een eindproduct? Eindproduct… het woord zegt het zelf…. daar is ook geen ontwikkeling, geen groei meer voor weggelegd…..

Gevolg van het marktdenken?

Veel bevlogen professionals hebben het roer al omgegooid. Deze logopedist heeft in ieder geval na 40 jaar toewijding haar werkterrein al enige jaren verlegd naar terreinen waarin ze niet geplaagd wordt door opgelegde protocollen, knellende contracten en afgerekend wordt op overbodige, verplichte administratieve handelingen. Verplichte enquêtes afnemen bij je hulpvrager na een behandeltraject op straffe van een lager tarief. Het doet zo denken aan de enquêtes die je tegenwoordig na allerlei aankopen krijgt of na een autobeurt bij de garage……
Wat zou het doelmatig zijn als alle beschikbare tijd er weer is voor de hulpvrager en diens behulpzame, ondersteunende omgeving. Dàt is pas doelmatig gebruik maken van tijd en geld.

Meer informatie over mijn veranderde dienstverlening? https://www.logopedie-dyslexie-silvia-linssen.nl/veranderingen-bij-logopedie-en-dyslexie-silvia-linssen/ 

Wil je de uitzending terugzien hoe het marktdenken de publieke sector heeft veranderd***? https://www.vpro.nl/programmas/in-europa/kijk/afleveringen/2019-2020.html

Interesse in de blog van 15 juni**? https://www.logopedie-dyslexie-silvia-linssen.nl/blog98maak-zorg-fors-eenvoudiger/

Wil je het artikel uit het NRC nalezen* ? https://www.nrc.nl/handelsblad/2020/06/11/#101

Lees meer
Afspraken in Coronatijd betekent meebewegen.
3 november 2020

Blog#115-Afspraken in Coronatijd betekent meebewegen

Afspraken in Coronatijd betekent meebewegen

Middelbare scholier: “Eigenlijk wil ik je vragen om net als voor de zomervakantie de dyslexiebegeleiding weer online te doen. Mag dat?”

Ouders: “We zijn er een tijd uit geweest omdat er in het voorjaar zoveel van school via thuisonderwijs op ons bordje werd gelegd. We willen graag weer starten, want ze mag eigenlijk nu geen afspraak meer missen”.

Expatvader: “Tja, mijn tiener heeft dringend ondersteuning nodig voor het Nederlands, want ze heeft een achterstand in Nederlands. Dat heeft negatieve gevolgen voor haar schoolresultaten. Oh… geef je alleen nog maar online les? Dat vindt ze niet prettig. Dan wachten we wel tot januari…..”

HR-medewerker van een bedrijf: “Mijn (buitenlandse) medewerkers hebben veel meer capaciteiten dan we dachten. Ze hebben dringend Nederlands nodig voordat we ze kunnen inzetten op een andere plaats binnen ons bedrijf, maar ik denk dat ze geen online lessen wensen.”

Werkgever in maart:Ik begrijp dat je mijn werknemers vanwege Covid-19 vanaf nu liever online lesgeeft. Hoe gaan we dat organiseren en vertel maar wat je praktisch gezien van ons verlangt.”

Slechthorende opa die een cursus spraakafzien wenste. “Ach, zo’n vaart loopt dat virus toch niet? Ik ben gezond en iedereen loopt hier sowieso in en uit, dus ik kan gerust uw praktijk bezoeken. Als u het zelf niet vertrouwt, dan wacht ik toch gewoon een paar maanden?” Het was midden in maart en ik vertelde hem daarvoor dat ik begin maart was overgegaan op online afspraken.

 In tijden van Corona is alles een beetje anders

Verschillende reacties in deze tijd van Corona.
De middelbare scholier, de ouders en de werkgever kiezen zonder problemen voor de online versie. Inmiddels is het “verkoudheids- en griepseizoen” weer onder ons en hoefde er ondanks een verkoudheidje of vage klacht nog geen enkele afspraak afgezegd te worden.

De voordelen die ze benoemen?

Een verkoudheid betekent geen probleem voor het doorgaan van de gemaakte afspraak. Voor die bezorgde ouders een geruststelling, want inderdaad ze mag niets meer missen. We hebben nog veel te doen voor ze naar het voortgezet onderwijs gaat en ze hééft zoveel verborgen talenten, die we willen benutten.

Ik hoef nu niet meer door de regen na school nog een half uur naar jou te fietsen. We kunnen de afspraak ook vroeger plannen omdat we geen rekening hoeven te houden met mijn reistijd. Mijn moeder vindt het trouwens ook een fijn idee dat ik dan niet in het donker nog terug moet fietsen”.

“Mijn werknemers kunnen zonder lesonderbreking gewoon doorgaan en als het moet kunnen ze bij een verkoudheid ook thuis inloggen. Fijn dat we het zo hebben kunnen regelen.”

Zijn er nadelen aan lessen online?

Kennelijk wèl volgens die expatvader, de HR-medewerker en de slechthorende opa want ze reageren met op zijn minst uitstelgedrag.
De expatpapa stelde tijdens het gesprek voor om te wachten tot januari. Dan zou alles wel weer normaal zijn geworden was zijn optimistische verwachting. Begin augustus leek dat nog ver weg, maar de realiteit is helaas minder optimistisch. Intussen wordt de achterstand van zijn tiener op het VWO door dit uitstellen alleen maar groter.

De HR- medewerker overwoog niet om de gratis online intake van haar NT2 cursisten te laten doorgaan. Zo liepen zij en haar medewerkers een mooie kans mis om laagdrempelig kennis te maken en te ervaren hoe alles in zijn werk gaat.  Ook de extra ( reis) kosten en tijd voor haar cursisten of voor mij telden minder zwaar dan die online lessen. De “fysieke” les had boven al de eerder genoemde voordelen de prioriteit. Hoe zou het gaan met die toekomstplannen voor haar werknemers en voor het bedrijf?

De slechthorende opa overzag door de toen nog vele onbekendheden rond Covid-19 ) niet de gevolgen als hij wèl besmet zou raken. Hij zat echter  duidelijk in de risicogroep. Jammer… want het communiceren met zijn (klein)kinderen had zoveel makkelijker gekund na die cursus spraakafzien.

Meebewegen met de Corona realiteit

De oplopende cijfers van het aantal besmette mensen vragen om aanpassingen van ons allemaal. Inderdaad lopen we allemaal aan tegen beperkingen, maar we kunnen ook kijken wat er allemaal nog wèl mogelijk is.
Zoals laatst een websitebouwer tegen me zei: “Stel je eens voor dat dit virus 20 tot 30 jaar eerder rondspookte. Toen konden de thuiswerkers nog niet thuiswerken, was online onderwijs nog niet mogelijk en zou de héle economie eronder leiden.

 Maak gebruik van wat er wèl mogelijk is….

Dat is mijn oproep aan iedereen die zich wanhopig afvraagt wanneer alles weer “gewoon” is en daarmee een hulpvraag uitstelt. In mijn online lessen probeer ik zoveel mogelijk te anticiperen op wat er tijdens de afspraken online misschien aan improvisatie van me wordt gevraagd. Dat betekent geen grote verandering in de afspraak zèlf. Het vraagt wèl iets meer voorbereiding. Bijvoorbeeld het eventuele materiaal al online klaarzetten, zoals ik dat voorheen al “fysiek” klaarzette.
Met van beide kanten begrip voor deze manier van communicatie, therapie of les komen we evengoed tot het gewenste doel.

Ik zou zeggen: Niemand heeft gevraagd om dit virus, maar laten we ons gelukkig prijzen dat dit virus ons nù dwarsboomt en niet een paar decennia eerder! Het spreekwoord luidt niet voor niets: Roeien met de riemen die we hebben.
Daarom
: Investeer in deze tijd in de ontwikkeling van jezelf, je kind of je personeel. We hebben door het wegvallen van veel activiteiten waarschijnlijk meer tijd (en geld) om zinvol te besteden.

Stel jij ook afspraken uit die op een veilige manier toch zouden kunnen doorgaan of wil je vertellen hoe jij je dagelijkse werkomstandigheden hebt aangepast?

Meer weten over de aanpassingen? https://www.logopedie-dyslexie-silvia-linssen.nl/blog97-blijf-je-na-corona-skypen/

Meer weten over spelling begeleiding “op afstand”? https://www.spellingprof.nl 

of  in de drie moderne talen zoals: https://www.logopedie-dyslexie-silvia-linssen.nl/spreek-jij-engels-zoals-je-het-schrijft/

Lees meer
Dyslexiebehandelingen zien als een proces.
15 juni 2020

Blog#98“Maak zorg fors eenvoudiger”

“Maak zorg fors eenvoudiger”

Het stond op de voorpagina van het NRC van donderdag 11 juni 2020.
Dit klonk als muziek in mijn oren en in gedachte ging ik terug naar 10 december 2019.

Nog geen sprake van Corona. Opstandig en gefrustreerd bedacht ik hoe mijn werkplezier zó drastisch veranderde sinds de invoering van de marktwerking in de gezondheidszorg in 2006. Steeds méér bemoeienis die aandacht en tijd weghaalden waar het om draait: De zorgvrager!

De kosten in de gezondheidszorg zijn sindsdien alleen maar gestegen.
Denk alleen al aan:

  • de “overbehandelingen”
  • de geldverslindende reclames die elk jaar vroeger lijken te starten door alle zorgverzekeraars
  • het als paddenstoelen uit de grond rijzen van de auditbureaus en aanverwante controle en opleidingsmogelijkheden

De collegialiteit en direct voor de persoon in kwestie patiëntgebonden aandacht is daarentegen gedaald.

Een vurige wens van een nationale “knuffelheld”…

’s Avonds in het praatprogramma 1 Vandaag verzuchtte onze tot “nationale
knuffelheld” gepromoveerde intensivist Dhr. D. Gommers dat “we helaas weer terug zijn bij vergaderen, overleggen en allerlei tijdrovende zaken”.
Het leek bijna alsof hij met weemoed terug verlangde naar de “Niet zeuren maar aanpakken houding “ tijdens de afgelopen slopende Coronaweken in de ziekenhuizen.

Als toeschouwer maar vooral ook als zorgverlener heb ik in die verwarrende tijd bijna met blije verbazing een soort van “flashback” gezien. Ziekenhuizen die sámenwerken, geen onderlinge concurrentie meer die de marktwerking tot gevolg had. Ik zag ondanks de onbekendheid met dit virus snel genomen beslissingen tot op het hoogste niveau of een doeltreffende correctie en vooral héél veel efficiency, goede afstemming en communicatie. Ik zag passie en werkplezier ondanks de moeilijke omstandigheden. Alle aandacht en tijd vooral dáár waar het moest zijn namelijk bij de patiënt en de directe familie. Vermoeide, maar vooral ook voldane, passievolle zorgverleners die hun professie met zoveel overtuiging en kunde uitoefenden.

Vóórdat de marktwerking ontstond

Dít leek op de manier van werken vóór 2006. Althans in mijn beleving als paramedicus. De tijd dat ik met vanzelfsprekende inzet na- en bijscholingen deed zonder aan accreditatiepuntjes te denken, maar uit overtuiging. Werkoverleg in de vrije uren dat ver in tijd mocht uitlopen door leerzame collegiale discussies over werkwijze of nieuwe inzichten. Geen aandacht voor verplichte tijdverspillende administratieve protocollen of je zorgen moeten maken over de juiste formulering in de notulen. Die autonomie misschien? Het voelt zó anders als je iets doet uit vrije wil en overtuiging dan wanneer een protocol bedacht achter een bureau je in een ijzeren greep houdt aan die protocollen.

Controle tot op de komma…..

Nog geen” Big Brother is watching you”- achtige praktijken, die nu zelfs doorgedrongen zijn in de voor controle op te sturen notulen voor je kwaliteitsdossier. Een verkeerde formulering leidt tot een reprimande en…. geen punten, tenzij….  Jawel, …overdoen dat verslag voor je accreditatie.
Het voelt als censuur en… dure tijd wordt verspild aan het formuleren in plaats van aan de inhoud. Uit pure frustratie is hierdoor zelfs een goed functionerende kwaliteitskring afgelopen jaar ter ziele gegaan! De motivatie was verdwenen om nog langer hieraan mee te doen.

In tijden van nood leert men hoofdzaken van bijzaken te scheiden

Vreemd… in tijden van nood als de hele wereld in brand staat…. dan hoeven al die administratieve controles opeens niet meer. Die “VAS -scores” worden als een van de eerste dingen afgeschaft, want dat scheelde veel tijd en… we zien zo toch ook wel hoeveel pijn de patiënt heeft? Allerlei ballast werd zonder pardon over boord gegooid en……tòch functioneerde de gezondheidszorg.

Waarom functioneerde de zorg tijdens de pandemie?

Zorg functioneert als het steunt op een heel belangrijke factor:  Vertrouwen!
Vertrouwen in de kennis en kundigheid van de professional.
Geloven en vertrouwen dat samenwerking, collegialiteit en over de muren van een ziekenhuis hulp kúnnen en dúrven vragen bij de collega in plaats van de concrrent tot zoveel méér resultaten leidt dan marktwerking.

Tijd voor de frisse wind van samenwerking en collegialiteit

Díe manier van werken moeten we vasthouden, koesteren en opnieuw invoeren. Herontdekken is niet meer nodig, dat heeft deze pandemie al lang duidelijk gemaakt. De draad is gewoon opgepakt, waar die achteloos en bruut is doorgeknipt 14 jaar geleden.
Nu nog de kosten- en tijd verspillende administratie en dure controlebureaus blijvend gaan ontmantelen. De kostenbesparing die dat oplevert?
Daar weten we met ons allen een goed bestemming voor, want van applaus alleen kun je toch niet leven?

De zorg weer centraal regelen en vertrouwen dat de professional weer gewoon doet waar die voor is opgeleid. No nonsense en gáán voor je werk waarin je gelooft!
Wat komt dat dichtbij de blog die ik in december 2019 in een verlangen terug naar zorg “puur en centraal“  in een pennenstreek opschreef.

Voor geïnteresseerden:  https://www.logopedie-dyslexie-silvia-linssen.nl/blog-75-je-moet-je-gewoon-veel-meer-profileren/

(voor diegenen met weinig leestijd: vanaf “wat bedoel je met verrassend doeltreffend?”)

Wil je het artikel uit het NRC nalezen? https://www.nrc.nl/handelsblad/2020/06/11/#101

Lees meer
Je moet je gewoon veel meer profileren!
10 december 2019

Blog# 75 Je moet je gewoon veel meer profileren!

Je (ik….?) moet je gewoon veel meer profileren? 

(Een interview met logopediste Silvia Linssen)

Je moet je gewoon veel meer profileren! Ja. Hebben ze dat weleens tegen jou gezegd? Wees meer zichtbaar!” “Pfff….. dàt heb ik al vaak gehoord en oei wat een “gebakken lucht” komt er dan vaak voorbij! Ik wíl dat wel, maar dat (spontane) netwerken op een vakinhoudelijke cursus of bijeenkomst…. het voelde en voelt zo onnatuurlijk en van lieverlee deed en doe ik…….. niets”.

Je moet je veel meer profileren…. vind je dat zo moeilijk?

Toen ik destijds na lang wikken en wegen (want Facebook… dat is toch níets voor mij)  aan een zakelijke pagina begon, kwam ook dáár de onvermijdelijke opmerking. Ieder zichzelf serieus nemende ondernemer moet toch iets doen aan het bedrijfsprofiel? In een vlaag van balorigheid noteerde ik wat ík belangrijk vond en keek er vervolgens niet meer naar om. Zo… dat is dan klaar, maar… onlangs kwam de vraag of alles nog actueel was”.

Evalueer je dan nooit na een periode?

“Natuurlijk wèl: voor en na elke afspraak met patiënten en cliënten, maar dat bedoel je natuurlijk niet? Okay…als december nadert, krijg ik altijd de behoefte om terug te kijken op het afgelopen jaar. Gewoon voor mezelf zonder veel “blabla” naar de buitenwereld. Dan doe ik het nu maar meteen… dan is het ook gedaan!”

Wat stond er bij je bedrijfsprofiel op Facebook?

“Logopedie- en Dyslexiepraktijk Silvia Linssen in Veldhoven: Verrassend doeltreffend,  enthousiast invulling gevend aan jouw logopedische en/of dyslectische zorgvragen. Deze praktijk staat al jarenlang hierom bekend evenals om zijn kleinschaligheid, vakmanschap en persoonlijke betrokkenheid bij jouw hulpvragen op het gebied van Logopedie en Dyslexie. Jouw of jouw kinds ontwikkelingskansen zijn onze gezamenlijke zorg en doel”.

Wat bedoel je met… verrassend doeltreffend?

“Tja voor mijn gevoel vooral de behandeltijd efficiënt benutten! Geen tijd besteden aan randzaken die voor de hulpvrager niet van belang zijn. Zuinig zijn met jouw en mijn tijd, maar wèl oog hebben voor de hele persoon. Dát soort zaken.”

Kun je een voorbeeld noemen van tijdbesparing?

“Het stoppen met het jaarlijks vernederende circus rond het ondertekenen van de zorgcontracten met de lange vragenlijsten leverde opeens ook veel tijd op! En… niet alleen tijd! Het bespaarde me ook veel ongezonde ergernis en (negatieve) energie. Niet meer tekenen bij het kruisje en niet meer overal “ja en amen op moeten zeggen” omwille van een contract. 

Geen ellenlange protocollijsten invullen als dat niet ten goede komt aan de behandeling. Ík weet intussen dat het een grote opluchting is om me niet langer een marionet te voelen en de regie weer terug te hebben.”

Waar ligt jouw topprioriteit?

“Bij de hulpvrager en de directe omgeving natuurlijk! Die moeten geholpen worden. Dáár ligt mijn prioriteit en die zitten zeker niet te wachten op ellenlange niet ter zake doende vragen. Jammer alleen dat die hulpvrager het nog klakkeloos gelooft en accepteert als zijn zorgverzekeraar vertelt dat ze alleen met de béste mensen een contract hebben.”

Enthousiast?

“Ja…na dat besluit vorig jaar weer wel!”

Is er sindsdien nog iets veranderd in de invulling van je werkzaamheden?

“Al een flink aantal jaar ben ik óók werkzaam als NT2 trainer bij mijn eigen opgezette Dutch Lesson Veldhoven. Overbodig om hier te vertellen dat ook cursisten buiten Veldhoven van harte welkom zijn.  Alle opgedane kennis als logopedist en dyslexiespecialist, een pedagogisch-didactische (master) studie in het verleden, leservaring…. echt àlles komt samen in de taalcursussen die ik in samenspraak afstem op ieders niveau, doel en belangstelling. Daarnaast is er ook de logopedische hulpverlening, waarbij veel aandacht voor de specialisatie dyslexie voor middelbare scholieren.”

Wat stond er bij missie op FB?

“Samen met de zorgvrager en/of diens omgeving zorgen voor een optimale ontwikkeling. Waarom? Vanuit een stevige basis is persoonlijke groei beter te verwezenlijken en dat kan alleen in samenspraak! We hebben voor het goed afstemmen elkaars gedachtegang nodig!”

Waarvoor een stevige basis leggen?

(Silvia somt op:)

  • “voor je stem- en/of spraak- en taalmogelijkheden voor een (toekomstig) spreekberoep
  • om betere voorwaarden te scheppen voor je toekomstige schoolkeuze of studie
  • om zelfredzaam te blijven als je gehoor het laat afweten
  • voor …. (denkt na) via communicatie geef je steeds weer een visitekaartje van jezelf af!”

Kortom?

“Het beste uit jezelf halen is ons gezamenlijk streven! Van de hulpvrager èn van mij als hulpgever. Daar sta ik nog stééds achter en met de aanvulling hieronder wat NT2 betreft helemaal actueel: 

  • om meer (groei)kansen voor jezelf op de Nederlandse arbeidsmarkt te creëren als Nederlands niet je moedertaal is”

Waarin onderscheid je je zichtbaarheid?

“Haha….. ik houd niet zo van onderscheidingen. Die gebakken lucht…. weet je wel?  Die zichtbaarheid is er ook vaak niet voor derden. Dat uit zich in een kaart, een blij telefoontje van een geslaagde, een mooi overgangsrapport, probleemloos weer kunnen lesgeven, weer met je (klein) kinderen kunnen praten, soms een blog erover …. ”

Ze vervolgt:
“Logopedie – en Dyslexiepraktijk Silvia Linssen “doet niet aan onderscheidingen”, maar openbaart liever het volgende motto: Levensgeluk betekent dat je, waar je góed in bent, leert ontdekken en gebruiken en verder ontwikkelen. Mensen die op mijn weg komen, inspireren om ook hùn “beste zelf” in te zetten.”

Zelf bedacht?

“Ja…. wat dacht je? En….. ooit in een balorige bui! Als ik erover nadenk….. ècht geen gebakken lucht want zo vóel ik dat ook nu nog en het is voor mij een tijdloze kwaliteit!”

Actuele aanvulling “met de kennis van nù”?

Dóen waar ik energie van krijg en waarbij het werkplezier gewaarborgd blijft! Dat betekende na een tijd van wikken en wegen het eerder genoemde afscheid nemen van de knellende contracten met zorgverzekeraars”.

Spannend om je ook daarmee te profileren?

“Jazéker, want het betekende afname van de logopedische patiëntenstroom.”

Uitdágend?

“Zeker, want waar een raam of deur sluit…. gaat er ergens anders eentje open!”

De deur gaat wagenwijd open voor?
Je moet je uiteindelijk gewoon veel meer profileren!

Oei…. dit is dus profileren? Nou daar gaat ie dan…..

  • “NT2 Dutch Lesson Veldhoven, jouw taalcursus op maat afgestemd, want je wenst toch geen taalbarrière bij je persoonlijke groei?
  • middelbare scholieren en studenten met dyslexie die extra hulp nodig hebben om hun toekomstdroom na te streven
  • voor het inspreken van kranten en tijdschriften in Grave en misschien in de toekomst boeken
  • het bloggen, dit is zoals je ziet al mijn 75e blog!

Bloggen…. dat is toch óók een vorm van onderscheiden? 

“Klopt, dat zei iemand ook laatst! En.. laat ik dat nou steeds leuker gaan vinden! Wie weet…. wordt het ook financieel een keer meer dan een (profilerende) hobby? Haha…. Profileren…. je moet dat wat meer doen. Misschien heb ik mijn manier na al die jaren gevonden?”

Evalueren of je nog op één lijn zit met je basisfilosofie?

“Van tijd tot tijd evalueren is altijd goed. In mijn geval merkte ik dat uitbreiding met NT2 gewoon paste op het juiste moment. Ik hoor van cursisten en ervaar ook zèlf de meerwaarde die ik kan bieden bij het leren van onze Nederlandse taal. En.. nee dat is oprecht geen gebakken lucht verhaal of vals profileerpraatje.”

En die basisgedachten?

“Ik sta nog steeds achter mijn basisgedachten rondom het uitvoeren van mijn werkzaamheden. Waarom? Het kwam, denk ik  spontaan omdat het voor mij een waardevolle gedachte en ervaring is. De manier waaróp is met me meegegroeid in een nieuwe comfortabele jas!”

En als iemand meer wil weten over je werk?

“Meer informatie over wat ik bied op het gebied van dyslexiebegeleiding bij middelbare scholieren, het eindexamen of daarna? Kijk eens op bijvoorbeeld”https://www.logopedie-dyslexie-silvia-linssen.nl/een-hoger-iq-zonder-ernstige-enkelvoudige-dyslexie-eed/

“Bedrijfsmatig interesse in Nederlands leren voor je buitenlandse werknemers?www.dutchlessonveldhoven.nl 

Of…. ? https://www.logopedie-dyslexie-silvia-linssen.nl/contractvrij-logopedie-met-restitutiepolis/

“Voel je welkom om mijn andere blogs te lezen!”

En….

Vanaf maart 2020 ook een praktische site met spellingregels:
https://www.spellingprof.nl

 

 

 

Lees meer
Ik vraag een restitutiepolis aan Sinterklaas
3 december 2019

Waarom vraag jij een restitutiepolis aan Sinterklaas en kies je zelf jouw behandelaar?

Blog #74- Waarom ik een restitutiepolis vraag en mijn eigen behandelaar kies

 “Doen jullie nog aan Sinterklaas?” Een antwoord geven was wat moeilijk in de tandartsstoel, maar een antwoord was niet echt noodzakelijk, want hij vervolgde met: “Wij hebben besloten om mijn ouders een IPad te geven, zodat ze wat makkelijker in contact  blijven met hun (klein)kinderen en hulpverleners. Hun gehoor gaat achteruit en dan is mailen soms toch wat makkelijker dan bellen. Een van de kleinkinderen zal hun gaan uitleggen hoe het allemaal werkt. Ze vinden het zelf ook heel belangrijk om met de ontwikkelingen mee te gaan en zo lang mogelijk onafhankelijk te blijven.”

Te oud voor een cursus spraak afzien? 

Later die dag belde een dame van 75 jaar. “Ik ben nog redelijk fit, rijd auto in mijn dorp, maar ik ben slechthorend en mijn gehoor wordt er niet beter op.  Nu vraag ik me af of ik niet te oud ben om een cursus spraak afzien te volgen.”  Tja, wat is oud en wanneer ben je ergens te oud voor? We spraken af dat ik haar een paar proeflessen zou geven, waarna ze kon besluiten om wel of niet door te gaan met de cursus spraak afzien.

Wat is uw e-mailadres?

Meestal stuur ik na zo’n gesprek in een e-mail bericht een folder met extra informatie over de cursus spraak afzien. Ik bevestig dan meteen de gemaakte afspraak zodat er geen miscommunicatie is. Ze reageerde onzeker: ”Uhhh…. dat zou ik niet eens weten, mijn man deed dat allemaal, maar helaas die is vorig jaar ……. .  Ik heb er eerlijk gezegd ook helemaal geen verstand van. Ik heb níets met computers of zo.”  Geen probleem, via de post kan natuurlijk ook nog steeds, maar toch….. Het gesprek in de tandartsstoel flitste door mijn hoofd.

Geen navigatiesysteem….

Het gesprek vervolgde met: “U woont jammer genoeg niet in mijn woonplaats.  Daar geeft niemand de cursus spraak afzien. Hoe moet ik rijden om bij u te komen?”  Ik gaf haar mijn adres en voor alle zekerheid beloofde ik het per post te sturen.  “Dan kunt u het invoeren in uw navigatiesysteem.” “U bedoelt een  TomTom? ”  Helaas…. ze heeft geen navigatie, want….. te ingewikkeld… kortom, de fitte dame werd steeds nerveuzer, want haar familie had haar toch vaak genoeg …….

Aan huis behandelen dan maar……?

Ze nam dankbaar met beide handen mijn aanbod aan om haar de cursus aan huis te komen geven. De opluchting was door de telefoon hoorbaar. Het rijden buiten haar vertrouwde dorp op onbekende weg en daarna zich nog moeten concentreren op het spraak afzien….  Het leek mij bijna onmogelijk om onder die omstandigheden een succesvol resultaat te mogen verwachten. In haar vertrouwde eigen huis in een ontspannen sfeer zou ze zich beter kunnen concentreren. Ze zou meer leren van elke les. Méér opnemen van een les betekent minder lessen nodig hebben. Goedkoper uiteindelijk voor de zorgverzekering, zou je denken!

Natura polis of restitutiepolis…….

Maar…… sinds januari dit jaar heb ik geen contracten meer bij de zorgverzekeringen. Voor de natura polissen kan dat problemen geven, blijkt intussen. Ik zou toch denken….met al die patiënt/cliëntgerichte beloftes zoals al die reclames van zorgverzekeringen ons doen geloven. Dit hoeft voor een zorgverzekering toch geen obstakel te zijn?  “Dat ga ik even navragen, maar dat moest toch geen probleem zijn”, dacht ook mevrouw optimistisch. Immers… in haar woonplaats bleek er niemand die dit kon geven. En… een zorgverzekering wil toch goede zorg geven, zoals dat in de vele reclames wordt beloofd?

Ik vraag een restitutiepolis aan Sinterklaas!

Ze zou me nog diezelfde dag terugbellen om een afspraak te maken. Inmiddels is dat 6 weken geleden en geen enkel bericht. Ik denk aan die zorgzame tandarts en zijn familie. Vragen zij voor hun ouders ook een restitutiepolis aan Sinterklaas? Vraag jíj voor jou of voor je ouders ook een restitutiepolis aan Sinterklaas? Een restitutiepolis, waarbij je meer keuzevrijheid hebt wie jou behandelt?

Waarom ik ook dit jaar opnieuw aan Sinterklaas een restitutiepolis vraag? 

Ik wil zèlf kunnen kiezen welke hulpverlener het beste bij mij en mijn hulpvraag past. En jij? Welke polis vraag jij aan Sinterklaas? Als je waarde hecht aan zelf de regie nemen, is dit een fantastisch Sinterklaascadeau! Zo bepaal jij onder àlle omstandigheden aan wie je jouw gezondheid toevertrouwt.

Wil je meer weten over de voordelen van een restitutiepolis? https://www.logopedie-dyslexie-silvia-linssen.nl/contractvrij-logopedie-met-restitutiepolis/

https://www.logopedie-dyslexie-silvia-linssen.nl/waarom-contractvrije-logopedie-vanaf-2019/

Lees meer
Logopedie door de jaren heen
19 november 2019

Logopedie door de jaren heen….

 

Logopedie door de jaren heen, reden voor een feest èn reden tot weemoed

In juni 1979 haalde ik mijn diploma logopedie-akoepedie, zoals het toen nog werd genoemd. “ Vandaag is het begin van jullie loopbaan. Een mooi, veelzijdig beroep waar jullie niet snel op uitgekeken raken. Voor de in stem geïnteresseerden onder jullie: Logopedie door de jaren heen kenmerkt zich tot nu toe als een beroep dat sterk in ontwikkeling is. Bereid je maar voor op de eerste nascholing op stemgebied dit najaar en daar zal het niet bij blijven! Met nog veel te ontdekken gebieden en raakvlakken met andere (para)medische, maar ook met onderwijskundige beroepen wens ik jullie veel succes en werkplezier.” Zo beëindigde de directeur destijds zijn speech tijdens de feestelijke diploma uitreiking.

Veertig jaar logopedist, reden voor een feest!

Voor de rekenaars onder ons… inderdaad 40 jaar geleden. Met een groep studiegenoten hebben we in maart van dit jaar al een voorschotje genomen op deze mijlpaal en met bijna alle jaargenoten werd het “jubileum” begin november gevierd. Wonderlijk hoe je na al die tijd de draad zó weer oppakt alsof je elkaar gisteren voor het laatst zag. En…dan blijkt ook dat niet iedereen dit veelzijdige beroep trouw is gebleven!

Tijd voor een terugblik op logopedie door de jaren heen…

Tijd voor een terugblik op het beroep logopedie (want al vrij snel) werd akoepedie niet meer apart vermeld en was het “normaal” dat men ook onderlegd was in allerlei zaken rond geluid en gehoor. Bij een terugblik op een bijna afgelopen jaar of op een periode in het leven ontkom ik niet aan een licht gevoel van weemoed. Herken je dat? Nee….. niet het soort van weemoed rond hoe “jong, fris en fruitig” we wel niet waren, want elke leeftijd ( tja… een cliché) heeft zijn charme!

Vroeger was alles…..

Beter?

Hangt ervan af……. niet als ik denk aan

  • het maandelijks typen van de facturen voor de “particuliere patiënten” *
  • het handmatig invullen van de behandeldata op de toegestuurde lijsten voor de zorgverzekering

Dat is allemaal alle lange tijd veel beter geregeld dankzij de komst van de PC.

Weemoedig want het vóelde beter….

De weemoed en het gevoel dat het desondanks toch beter vóelde, ligt op een ander gebied. Ik spreek vanzelfsprekend voor mezelf. Onder het mom van verder professionaliseren van mijn beroep ging er in de loop der jaren veel spontaniteit en ook collegialiteit verloren en kwam dít er voor in de plaats. 

Voorbeelden:

  • protocollen die ervoor zorgen dat je als een willoze robot procedures moet afwerken
  • de komst van de marktwerking, want concurrentie is gezond
  • het afschaffen van het behandelbudget
  • het ”op iedere hoek van de straat kun je je vestigen”, waardoor de (gezonde) concurrentie doorsloeg
  • de “verplichte scholingspuntjes” halen voor het kwaliteitsdossier
  • het strakke formulerings- keurslijf waarin je je onbetaalde kwaliteitsbijeenkomsten schriftelijk moet vastleggen; formuleer je het anders dan “tellen” de bijeenkomsten niet volwaardig mee

Aangevuld met de volgende bezuinigingen:

  • het wegbezuinigen van logopedisten in het (speciaal) basisonderwijs terwijl logopedisten de huidige alarmerende berichten over toenemende ongeletterdheid en taalachterstand al voorspelden
  • het  eveneens niet naar ons lúisteren als wij waarschuwen voor oplopende kosten voor de gezondheidszorg omdat logopedie uit het onderwijspotje verschuift naar het gezondheidszorgpotje
  • het voorspelbare rampzalige gevolg ervan: al méér dan 10 jaar wéten dat we zwaar onderbetaald worden ( 25%), terwijl er elk jaar nieuwe eisen bijkomen van de zorgverzekeraar en de beroepsvereniging

Werkverschaffing want voor beleidsregels en controle op het navolgen van die regels zijn bureaus nodig 

  • de min of meer zelf te betalen audits en evaluaties aan patiënten om misschien één euro meer te verdienen per half uur
  • het controleren …..   alsof we een misdaad begaan als we niet strak in de pas lopen                         Was er niet het spreekwoord: Goedkoop is duurkoop?

Dáár zit mijn weemoed of ben ik misschien gewoon naïef en “niet van deze tijd”?

 

Vertróuwen!

Alles is in dit ene woordje samen te vatten.

Geen controles en natuurlijk is frauderen of je werk niet goed doen van alle tijden. Kwaliteit hangt voor mij althans niet samen met het juist invullen van een protocol of de (opgelegde) formuleringswijze van een collegiaal overleg.  Er was wederzijds vertrouwen!

Vertrouwen óók in:

  • kwaliteit leveren en vakkennis van de professional passend bij je beroepsattitude
  • na- en bijscholingen die vanzelfsprekend zijn!  Misschien wel méér voordat het schoolse puntensysteem werd ingevoerd. Het gebeurde uit liefde en interesse voor het beroep en voor de mensen die met hun hulpvraag kwamen.
  • geen ópgelegd protocol, maar wat er gedáán moest worden…. het gebeurde als vanzelfsprekend en…. wat een tijd ( geld) winst levert het op als een intakegesprek hierdoor meer “to the point” gebeurt.

Marktwerking en concurrentie versus collegialiteit en mentaliteit

  • De krácht achter dat ooit vervloekte jaarlijkse behandelbudget zat in het simpele feit dat je elkaar als collega nódig had. Elkaar vínden bij vragen en problemen en elkaars méérwaarde gebruiken in plaats van elkaar beconcurreren dankzij die “fantastische marktwerking”. Tijdens collegiaal overleg bespreken welke bijscholing op ieders programma stond en met elkaar afstemmen zodat elke expertise binnen logopedie in een straal van… km te vinden was. Feilloos weten naar welke collega je een patiënt/cliënt kon verwijzen als daar niet jouw expertise lag. Beter voor de patiënt, efficiënter verbruik van ons aller gezondheidspremiegeld en uit respect  voor de specifieke kennis van de collega.
  • Collegialiteit  ervaren als die collega je ongevraagd een patiënt met een klacht terugstuurde waar hij/zij zich minder in thuis voelde. Nu hoor ik: “zó werkt dat niet meer in de marktwerking” en inderdáád in een groepspraktijk werkt dat anders, maar helaas ook in kleine praktijken.
  • Na zoveel keer overgaan de telefoon opnemen? Liefst wel dezelfde dag terugbellen? Een verslag binnen uiterlijk 2 weken versturen. Dat lég je toch niet vast in protocóllen? Dat dóe je van nature uit plichtbesef of je doet het níet en leert het ook nóóít, daar hélpt geen enkele protocol bij, dat is een kwestie van mentaliteit!

Wederzijds vertrouwen

De vanzelfsprekendheid van handelingen…dáár ligt mijn weemoed. Vertrouwen dat die logopedist gewoon haar/zijn vak naar eer en geweten doet en zich bijschoolt zonder de beloning in de vorm van schoolse puntjes. Na- en bijscholing omdat je je werk zo goed mogelijk wilt doen en uit vanzelfsprekende zorg voor diegenen die zich aan jou toevertrouwen. Collegialiteit in plaats van elkaars concurrent onder het mom van ”marktwerking”. Dit mooie beroep, de veelzijdigheid, de nieuwe ontwikkelingen …. Ze gaan allemaal door en als je na 2007 bent ingestapt wéét je niet beter, mís je ook niets.

Onvrede terwijl de economie als nooit te voren lijkt te draaien …..een teken van deze tijd? 

De onvrede in allerlei sectoren dezer dagen is er niet voor niets. De sporen zijn zichtbaar op het Malieveld, op scholen die leerlingen naar huis moeten sturen en er zullen vele beroepsgroepen volgen, vrees ik. Volgens cabaretier Arjan Lubach zijn het aantal mannelijke leraren sinds 1985 aanzienlijk verminderd. Waar het aan ligt? Vraag het hèn die als zij- instromer enthousiast begonnen en al na een jaar afhaakten. Regels, protocollen, uit de grond gestampte bureaus die vakmensen de maat moeten nemen en controleren. Willen we dat? Kúnnen we niet meer terug naar die “goede tijd”?

Dóen waar je energie van krijgt

Ik koester de periode waarin ik zelfstandig bepaalde als ZZP’er hoe ik mijn logopedie praktijk vormgaf en waarin na- en bijscholing een vanzelfsprekende keuze van mijzélf was. De periode waarin verslaglegging bij collegiaal overleg vooral over de ínhoud ging en niet over de vórmgeving en het formuleren volgens een door buitenstaanders opgelegd protocol. De periode waarin we nog een fatsoenlijk salaris verdienden! Dankzij de veelzijdigheid binnen dit beroep en de zelfgekozen bijscholingen heb ik steeds de bakens verzet als het keurslijf ging knellen. Hopelijk kunnen de (toekomstige en jonge) logopedisten dat óók blijven doen. Zodat de enquête die ik van de beroepsvereniging ontving waarin aandacht wordt gevraagd voor het steeds meer te kort aan logopedisten in de eerste lijn onnodig is. Dat is namelijk een overduidelijk signaal aan zorgverzekeraars, maar ook aan beleidsmedewerkers. Het alternatief?  Vertrekken uit dit mooie en nooit voldoende op waarde geschatte beroep en zoeken naar dátgene waar je weer energie van krijgt!

De huidige tijd met protocollen en dichtgetimmerde beleidsplannen in veel beroepen…Is het voor jou een vloek of een zegen?

Meer over deze gedachtegang kun je lezen in: https://www.logopedie-dyslexie-silvia-linssen.nl/waarom-contractvrije-logopedie-vanaf-2019/

Meer weten over andere werkterreinen waarin Silvia Linssen zich enthousiast heeft bekwaamd?https://www.dutchlessonveldhoven.nl 

en:

Dyslexiebegeleiding bij leerlingen uit de bovenbouw, middelbare school en bij (jong)volwassenen. Helaas niet vergoed, want dan gaat de helft van de tijd en het geld weer naar (opgelegde) protocollen i.p.v. naar de persoon in kwestie!

* Wil je nalezen hoe de zorg verzekerd was tot 2007? Kijk dan op: https://www.zorgwijzer.nl › Zorgverzekering 2017

 

Lees meer